1η Οικουμενική Διακήρυξη του Cosmovote.

1η Οικουμενική Διακήρυξη του Cosmovote.

«Μια διαφορετική Κοσμοθεωρία»

Απευθυνόμαστε στον κόσμο ολόκληρο, σε όλους τους ανθρώπους της Γης και αφιερώνουμε το κείμενο αυτό σε όσους θεωρούμε φίλους μας και σε εκείνους που μας θεωρούν φίλους τους (που νομίζουμε ότι αμοιβαία θα είναι τα αισθήματα μας) και σε όλους τους εν δυνάμει φίλους μας.

Ιδιαίτερα το αφιερώνουμε στους νέους και τις νέες που νιώθουν ότι έχουν όλη τη ζωή μπροστά τους και βλέπουν τον κόσμο έτσι όπως έχει διαμορφωθεί από τους προηγούμενους και δεν τους αρέσει και τόσο πολύ, αλλά θα πρέπει να μάθουν να ζουν μέσα σε αυτόν.

Μέσα μας όλοι το ξέρουμε πως έχουμε την ευθύνη να αφήσουμε πίσω μας έναν κόσμο καλύτερο, μα για να συμβεί κάτι τέτοιο πρέπει να φτάσουμε στο σημείο όλοι να σεβόμαστε τη γνώμη την διαφορετική, που είναι δικαίωμα και ελευθερία.

Σας λέμε λοιπόν εκ των προτέρων, ότι δεν είναι ανάγκη να συμφωνήσουμε σε όλα αυτά για τα οποία θα σας μιλήσουμε στις επόμενες σελίδες, μα θα είναι αρκετό να συμφωνήσουμε σε ένα βασικό!

Λέμε πως θα είναι αρκετό αν συμφωνήσουμε σε ένα θέμα βασικό, γιατί τότε ίσως θα καταφέρουμε να το πετύχουμε κιόλας αυτό που θέλουμε, αφού όπως λένε και οι φίλοι μας οι Άγγλοι και οι Αμερικάνοι "Where there's a will, there's a way" και να γίνουν οι ζωές των ανθρώπων και ο κόσμος καλύτερος και τότε να μπορούμε να πούμε πως έπιασε τόπο το γράψιμο και το διάβασμα και η προσπάθεια όλων μας.

Όσοι θα μπείτε στον κόπο να το διαβάσετε μην βιαστείτε, πάρτε το χρόνο σας, σα να κρατάτε στα χέρια σας μια εφημερίδα που την αγοράσατε για να αποκτήσετε το ένθετο και την έχετε ούτως ή άλλως πληρωμένη και την ξεφυλλίζετε με την ελπίδα να βρείτε κάτι χρήσιμο να διαβάσετε· και αν θέλετε σκεφτείτε το και πέστε μας που κάνουμε λάθος ή αν λέμε και κανένα σωστό, ή τίποτα που να αξίζει τον κόπο κανένας να το διαβάσει και ίσως να κάνει και κάτι για αυτό!

Τέλος συγχωρήστε μας αν θεωρήσετε ότι χάσατε τον χρόνο σας διαβάζοντας το κείμενο αυτό, έχοντας ίσως την αμυδρά ψευδαίσθηση ότι θα μπορούσε να αποδειχτεί ως κάτι life changing και τελικά να αποδειχτεί life boring and disappointing ή αν άθελα μας προκαλέσουμε σε κάποιους αισθήματα αρνητικά.

…………………………………………………………………………………………………………………………………………….

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Προσκαλούμε όλον τον κόσμο στο Cosmovote, για να βρούμε όλοι μαζί την Αξία της Ανθρώπινης Ζωής, αυτή που θεωρούμε ότι αξίζει, γιατί αν δεν κάνουμε λάθος, μόνοι μας την καθορίζουμε την αξία των πραγμάτων των υλικών και των πνευματικών.

Το σύνθημα μας «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία και Δικαιοσύνη και Δημοκρατία» δεν απέχει από το σύνθημα της Γαλλικής επανάστασης «Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφοσύνη»

Δημοκρατία το πολίτευμα! Διαλέγουν οι περισσότεροι και συνεχίζουμε!

Διαλέγουν το τι θα ήθελαν να πετύχουν στις ζωές τους, διαλέγουν αυτούς που θέλουν να τα πετύχουν και συνεχίζουν.

Τώρα κατά πόσο το πετυχαίνουν μην με ρωτήσετε.

Δεν υπάρχουν εταιρείες ή οργανώσεις, ή ανεξάρτητοι οργανισμοί που να καταμετρούν την ικανοποίηση των πολιτών, σε σχέση με την εφαρμογή αυτών των προτεραιοτήτων που έχουν θέσει οι ίδιοι στον εαυτό τους και στη ζωή τους.

Δεν υπάρχει αυτός ο τρόπος για να μετράμε την ικανοποίηση των αναγκαίων και βασικών προτεραιοτήτων των ανθρώπων, δηλαδή την ορθή λειτουργικότητα της Δημοκρατίας, που είναι αυτός ακριβώς ο σκοπός της, το να γίνεται δηλαδή το θέλημα της πλειοψηφίας του Λαού.

Το πραγματικό θέλημα και όχι πράγματα που είναι καλό να γίνουν, μα δεν είναι αυτά το ζητούμενο και το πρωτεύον!

Στην άμεση Δημοκρατία και την ελευθερία μπορεί ο καθένας να προτείνει μια πρόταση που θεωρεί σημαντικότατο να γίνει για το κοινό καλό και όλοι οι υπόλοιποι έχουν το δικαίωμα να ψηφίσουν και να σηκώσουν το χέρι τους ότι συμφωνούν ή να παραμείνουν με τα χέρια κρεμασμένα στα πλευρά, σημάδι ότι δεν συμφωνούν ή ότι ίσως θεωρούν κάποια άλλα πράγματα σημαντικότερα και πιο επείγοντα να γίνουν πριν από αυτό ή τέλος πάντων ότι δεν το κρίνουν αναγκαίο να γίνει αυτή τη στιγμή.

Τώρα κατά πόσον αυτά που προτείνουν οι Πολιτικοί αρχηγοί και τα κόμματα είναι τα ίδια με αυτά που έχουμε εμείς μέσα μας, αυτό δεν το ξέρει κανείς για να το πει. Γιατί μπορεί να διαλέγουμε σε ένα περιβάλλον windows ανάμεσα σε διαφορετικά παράθυρα και επιλογές, αλλά αυτό που ψάχνουμε να βρούμε να μην βρίσκεται μέσα εκεί!

Δεν ξέρουμε σε ποιο μέρος του κόσμου, σε ποια δημοκρατία διαφορετική, είτε Προεδρευόμενη, είτε Βασιλευόμενη, είτε Κοινοβουλευτική, είτε Ομοσπονδιακή, ή σε καμία από αυτές, το αν είναι οι άνθρωποι πραγματικά ικανοποιημένοι ότι υλοποιείται το θέλημα τους.

Γιατί η Δημοκρατία ξέρετε έχει μέσα της έναν όρο απαράβατο!

Συμφωνούμε γιατί αυτό το θεωρούμε δίκαιο, το να γίνεται τελικά αυτό που θέλουν οι περισσότεροι και αυτό που θεωρούμε οι πιο πολλοί σωστό, μα όταν οι γνώμες πάνω σε σοβαρά θέματα μοιράζονται στη μέση, ή λίγο πάνω και λίγο κάτω, τότε τα πράγματα είναι διαφορετικά και εκρήξεις θυμού ξεσπούν και ταραχές.

Τότε πρέπει να κάτσουμε να παλέψουμε και να βρούμε ένα τρίτο δρόμο καλύτερο, ένα δρόμο που να μπορέσουμε οι περισσότεροι να συμφωνήσουμε ότι αξίζει να τον τραβήξουμε. Πάντα υπάρχουν και άλλοι δρόμοι και άλλες επιλογές, απλά το μυαλό μας κολλάει μερικές φορές στην άποψη μας και δεν θέλει να δει, δεν θέλει να κοιτάξει. Μα το ξέρουμε πως το μυαλό του ανθρώπου έχει ξεπεράσει εμπόδια πολλά και προσπερνάει καθημερινά και γίνεται καλύτερο και καλύτερο.

Αρκεί να μην κάνουμε το λάθος να παρασυρθούμε μερικοί σε λάθος δρόμο και προσκυνήσουμε είτε την άποψη μας την προσωπική σα να είμαστε αλάνθαστοι, είτε την τεχνητή νοημοσύνη, θεωρώντας τα πιο πολύτιμα και πιο σεβαστά από τον «κοινό νου», τη φυσική νοημοσύνη που μας χάρισε ο καλός Θεός.

Αρκεί να μην κάνουμε και το λάθος να επιλέξουμε κάτι που μπορεί να φέρει σε κίνδυνο τη ζωή, τη ζωή των ανθρώπων και τη δική μας. Αρκεί και οι άλλοι να μην διαλέξουν μια επιλογή που θα θέσει σε κίνδυνο τις δικές μας τις ζωές, κατά την άποψη τη δική μας βέβαια, γιατί τότε τα πράγματα αλλάζουν δραματικά.

Τότε το τελευταίο που λέμε πως μας μένει στην περίπτωση αυτή, είναι το να ακολουθήσει ο καθένας το δρόμο του! Τότε αναγκαστικά που λέμε «ίσως χρειαστεί να χωρίσουμε τα τσανάκια μας».

Αν υποθέσουμε ότι για να βγούμε από τη Ζούγκλα, πιστεύουν οι μισοί πως πρέπει να τραβήξουμε Βόρεια και οι άλλοι μισοί Νότια, τότε το σωστό είναι να τραβήξει ο καθένας εκεί που του λέει η δική του καρδία. Αν δεν γίνεται να σωθούμε όλοι μαζί, τουλάχιστον ας σωθούν αυτοί που έκαναν τη σωστή επιλογή. Γιατί μπορεί η μια επιλογή να κρύβει παγίδες και αντί να βγούνε οι άνθρωποι από τη ζούγκλα, να χωθούν ακόμα πιο βαθιά μέσα στα σπλάχνα της και να χαθούν και να κινδυνέψουν από θηρία άγρια και από ορμητικά ρεύματα αδιαπέραστα και αδιέξοδα και από την πείνα και από τις ασθένειες να αποδεκατιστούν.

Αυτό υπαγορεύει η Δημοκρατία και η Ελευθερία και η Δικαιοσύνη και η Αγάπη μεταξύ μας.

Αν διαφωνούμε μεταξύ μας τόσο πολύ μέσα σε μια πόλη, τότε μπορούμε να φτιάξουμε δυο τόπους μέσα στην πόλη διαφορετικούς και όποιος θέλει να πηγαίνει στον ένα, να πηγαίνει· και όποιος θέλει να πάει στον άλλο επίσης. Αν κάποιος θέλει μπορεί να πηγαίνει και στους δυο και αν κάποιος θέλει μπορεί να μένει μόνο στον ένα τόπο. Αυτό λέει η ελευθερία και η δημοκρατία και η δικαιοσύνη και η αγάπη του Θεού μέσα μας.

Δεν χωρίζονται τα βουνά και τα δάση, δεν διαχωρίζεται ούτε η θάλασσα, ούτε η στεριά. Οι άνθρωποι διαχωρίζονται. Θα έπρεπε όλοι οι άνθρωποι να υπακούμε σε ένα βασικό παγκόσμιο Σύνταγμα στηριγμένο πάνω στο Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και την Οικουμενική Διακήρυξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, απαράβατο και απαραβίαστο και από εκεί και πέρα αν κάποιοι Αφγανοί θέλουν να ζουν με την Μπούργκα και να φυλακίζουν και να σκοτώνουν για λόγους ασήμαντους, τότε οφείλουμε να τους αναγνωρίσουμε το δικαίωμα να επιλέξουν στα χωριά τους και στις πόλεις τους και να αποφασίσουν αν όντως το θέλουν αυτό ή κάτι διαφορετικό.

Αν πράγματι είναι η θέληση του κόσμου να ζει με τον τρόπο αυτό και αν έτσι πιστεύει ότι είναι το σωστό, τότε με γεια τους και με χαρά τους. Αν όμως αυτό δεν είναι το θέλημα της πλειοψηφίας, αν δεν είναι αυτό το θέλημα του λαού, του κόσμου, τότε τα πράγματα αλλάζουν δραματικά!

Δεν μπορούμε εμείς οι άνθρωποι να αποδεχόμαστε, οι συνάνθρωποι μας να ζουν σε καθεστώς σκλαβιάς, τώρα τον 21ο αιώνα, μετά από τόση πρόοδο, μετά από τόσες ανακαλύψεις, μετά από τόσο πολιτισμό και ιστορία, μετά από τόσο πόνο και σπαραγμό.

Ούτε στο Αφγανιστάν, ούτε στη Βόρειο Κορέα σαν φυλακισμένοι στα κάτεργα για μια ζωή και να κάνουμε πως δεν βλέπουμε και να τους αφήνουμε να υποφέρουν γενεές ολόκληρες, είτε να γίνονται παιχνίδι στα χέρια μια των Δυτικών και μια των Ανατολικών δυνάμεων και ύστερα να εγκαταλείπονται αιφνιδιαστικά και να αφήνονται σφάγια στα χέρια των σφαγέων.

Δεν μπορεί εμείς οι άνθρωποι να το αποδεχόμαστε αυτό. Εμείς οι άνθρωποι δεν έχουμε διαλέξει έναν Πλανητάρχη να παίρνει αποφάσεις και να επεμβαίνει και να εγκαταλείπει στο έλεος της μοίρας του, όποιον θέλει και οπότε αυτός θέλει, κατά το δοκούν.

Μα έχουμε φτιάξει έναν Οργανισμό, οι πρόγονοι μας δηλαδή, μετά από τους δυο παγκόσμιους πολέμους όπου χύθηκε αίμα αθώο πολύ και πόνος αβάσταχτος ξεχύθηκε στον πλανήτη ολόκληρο και πείνα και καταστροφή, ο οποίος μας δίνει την δυνατότητα όλα τα Έθνη ενωμένα να μπορέσουμε να φτιάξουμε μιαν ανθρωπότητα που να υπάρχει σεβασμός και ειρήνη, έτσι που να μην κάνουμε τα ίδια λάθη ξανά.

Ούτε ΜΚΟ να ήταν ο ΟΗΕ άφαντος και ασήμαντος και απαξιωμένος από τις μεγάλες δυνάμεις και το «βέτο» τους. (Cosmovote Ερώτηση 3)

Μα πως μπορεί να φαίνεται ότι κανείς στον ΟΗΕ δεν ενδιαφέρεται για την ελευθερία των ανθρώπων παντού? Μα πως και δεν παραιτούνται όλοι οι Γενικοί Γραμματείς από αυτόν τον αναποτελεσματικό οργανισμό, για λόγους ευθιξίας, εξαιτίας της απαξίωσης του σημαντικότερου οργάνου της ανθρωπότητας, αφού η πλειονότητα τους φαίνονται και φέρονται ως ανίσχυροι και ακατάλληλοι για τη θέση αυτή?

Μα πως μπορεί να μην γίνεται καμιά προσπάθεια για ειρήνη και να μην φαίνεται ούτε μια πρωτοβουλία ειρηνευτική και να αφήνεται μια ο ένας στην Ουκρανία να κάνει ότι θέλει και μια ο άλλος στη Γάζα να προσπαθεί να ισοπεδώσει τον τόπο (λες και θα καταφέρει αυτός να ξεριζώσει το κακό από τη Γη)

Μόνο ένα άτομο, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, κατέβαλε κάποιες προσπάθειες για την ειρήνη και ήρθε στο τέλος πρόσχαρα σαν να μην είχε συμβεί τίποτα, «σα να μη χύθηκε αίμα σταγόνα» που λέμε και ισχυρίστηκε ότι ήθελε να φτιάξει στον τόπο του μαρτυρίου «θέρετρα παραθεριστικά». Τόσος πόνος, τόσα μικρά παιδιά αθώα νεκρά και πληγωμένα και εξαθλιωμένα, για τι?

Δεν είναι αυτό που συμφωνήσαμε οι άνθρωποι μεταξύ μας και κάποια πράγματα πρέπει να τα πάρουμε επιτέλους σοβαρά.

Κάποια πράγματα τα επιδιώκουμε και τα θέλουμε, κάποια άλλα τα αποδεχόμαστε και κάποια άλλα διαφορετικά, δεν μπορούμε να τα κάνουμε αποδεκτά.

Έτσι λοιπόν με βάση το καλύτερο όργανο που έχουμε μέχρι τώρα στα χέρια μας, αυτό της Δημοκρατίας και της εκλογής βάσει πλειοψηφίας, θα πρέπει να ερωτηθούν οι άνθρωποι αν αποδέχονται τους γενικά αποδεκτούς παγκόσμιους νόμους και αν καλύπτονται από αυτούς, ή εάν επιθυμούν κάτι διαφορετικό ή περισσότερο απ αυτό.

Από το μικρότερο χωριό πρέπει να αποφασίσει τι ζωή θέλει να κάνει, μέχρι και ολόκληρη η Ρωσία αν συμφωνεί με την επέμβαση και τη συνέχιση της επίθεσης στην Ουκρανία και ακόμα ολόκληρο το Ισραήλ αν συμφωνεί με την επέμβαση και τη συνέχιση της εξολόθρευσης Χαμάς και των Μη Χαμάς, αδιακρίτως επί δικαίων και αδίκων, μα και οι Χώρες όλες ξεχωριστά και ο κόσμος όλος μαζί, για να δούμε που συμφωνούμε και αν διαφωνούμε, που!

Είναι άραγε οι επιλογές των ανθρώπων, ίδιες με τις επιλογές των εκλεγμένων ηγετών? Είναι οι επιλογές των ηγετών αντανάκλαση των επιλογών των ανθρώπων?

…………………………………………………………………………………………………………………………………………..

Η ΠΑΝΔΗΜΙΑ ΤΗΣ ΔΙΧΟΝΟΙΑΣ

Ιδιαίτερα στην περίπτωση του Covid τα πράγματα πήραν μια παράξενη τροπή!

Γρήγορα ανακαλύφθηκε ένα εμβόλιο, γρήγορα και ένα άλλο, γρήγορα έγιναν και οι δοκιμές, γρήγορα έγινε η παρασκευή τους, γρήγορα και οι παραγγελίες σε ψυγεία ειδικά και αποθήκες κατάλληλες, γρήγορα έπρεπε να γίνει και η διάθεση και ο εμβολιασμός.

Καθόλου γρήγορα δεν έγινε η ενημέρωση του κόσμου για τον Κορωνοϊό και πέθαναν πολλοί άνθρωποι χωρίς να τους δοθεί η ευκαιρία να προστατευτούν και έφτασαν να μεταφέρονται με φορτηγά και να θάβονται σε τάφους ομαδικούς αφίλητοι, αχάιδευτοι και άκλαυτοι.

Εκεί στην πρόβλεψη δεν τα πήγαμε τόσο καλά, ούτε και στην πρώτη αντιμετώπιση όπου το κάθε κράτος έκανε το δικό του και έπαιρνε όποια μέτρα ήθελε, όποτε ήθελε. Άλλα αυστηρά, άλλα χαλαρά, άλλα κλειστά, άλλα ανοιχτά, χάος στις μετακινήσεις, εγκλωβισμένοι και δραπέτες από τα κλειστά σύνορα, ελλείψεις στα προϊόντα, αυξήσεις στις τιμές, μα στη συνέχεια ήρθαν οι χώρες να δείξουν την αποτελεσματικότητα τους και έκαναν σε πρώτη φάση τα εμβόλια υποχρεωτικά!

Εμβόλια με την τελευταία λέξη της τεχνολογίας, που είχαν λέει την ιδιότητα να επεμβαίνουν στο γενετικό κώδικα του ανθρώπου. Οι άνθρωποι χωρίστηκαν στα δυο! Πόσοι ήταν οι μεν, πόσοι ήταν οι δε, κανένας δεν μέτρησε.

Οι μισοί φώναζαν υποχρεωτικά να γίνουν τα εμβόλια για να πέσει το φορτίο το Ιικο και οι άλλοι μισοί φώναζαν ότι δεν ήθελαν γιατί φοβόντουσαν την μεταβολή και την αλλοίωση του DNA και ότι δεν έπρεπε το μέτρο να είναι υποχρεωτικό.

Πάλι καλά που δεν μας έβαλαν κάτω με το ζόρι να μας καρφώσουν την ένεση, ή να μας κυνηγάνε στο δρόμο να μας πιάσουν μην τυχόν και ξεφύγουμε από το σωτήριο τσίμπημα!

Μετά άρχισαν να βγαίνουν πιστοποιητικά υγείας σαν αυτό που λέμε πιστοποιητικό συμμόρφωσης.

Σε όποιον δεν διέθετε αυτό το μαγικό χαρτάκι αποκλειόταν η είσοδος από δημόσιες υπηρεσίες, μέσα μεταφοράς ακόμα και κέντρα διασκέδασης και εστιατόρια και μαγαζιά.

Για να βγαίνουμε από το σπίτι μας έπρεπε να στέλνουμε μήνυμα σε κάποια αρχή να μας εγκρίνει, ή να υπογράψουμε ένα χαρτί μόνοι μας σαν υπεύθυνη δήλωση.

Όσοι ήθελαν να βγουν να αναπνεύσουν καθαρό αέρα, μόνο βράδυ τα κατάφερναν σε μέρη μοναχικά και απόμερα σαν τους κλέφτες και τους λωποδύτες, εκτός αν είχαν σκυλιά, οπότε αποκτούσαν το δικαίωμα να βγαίνουν τρεις φορές την ημέρα για να τα βγάζουν βόλτα. Θύμησες αναδύθηκαν σκοτεινές από άλλες περιόδους απαγόρευσης κυκλοφορίας και συσκότισης!

Πράγματα παράλογα. Κάποια στιγμή απαγόρευσαν και τον μεγάλο αριθμό των καλεσμένων στους γάμους και το νούμερο έπαιζε ανάμεσα στους 100 και τους 200, οπότε εύκολα καταλαβαίνει κανείς ότι το πρόβλημα επικεντρωνόταν στα πέντε δέκα άτομα που μπορεί να υπερέβαιναν αυτούς τους αριθμούς, ή αν ήταν ένας μόνος του στο νούμερο 201 για παράδειγμα. Στο τέλος απαγόρευσαν ακόμα και την μουσική!

Προσπάθεια ενημέρωσης και κατανόησης και ομαδικής αντιμετώπισης με σεβασμό ο ένας στον άλλο δεν καταβλήθηκε ιδιαίτερη, μόνο με την επιβολή αυστηρών μέτρων επιδιώχθηκε η σωτηρία η ομαδική, λες και ο καθένας δεν έχει την ευθύνη του εαυτού του.

Θεέ μου φύλαξε μας από τους εαυτούς μας! Υπάρχει κανένας άλλος που να θέλει περισσότερο από εμάς τους ίδιους να σωθεί η ζωή μας, εκτός από εμάς τους ίδιους, ο καθένας για τον εαυτό του?

Πολλοί θα έδιναν ή θα δίναμε να πούμε τη ζωή μας για κάτι που θεωρούμε ακόμα πιο σημαντικό, μα όλοι την αγαπάμε τη ζωή μας και αν θελήσουμε να την προσφέρουμε και να την δώσουμε, μόνο εμείς οι ίδιοι θα αποφασίσουμε ποιο αξίζει και ποιο όχι.

Αν θελήσει ο άλλος να πάρει μια επιλογή για να σώσει τη ζωή του και να σωθεί, δικαίωμα του και τύχη του καλή. Μα κανένας δεν μπορεί να πάρει απόφαση για τον άλλο, με τα δικά του τα μέτρα και τα σταθμά και να τον σώσει τον άλλο με το ζόρι, άμα ο ίδιος δεν θέλει να σωθεί. (Cosmovote Ερώτηση 5)

Αν κάποιος δεν πάρει χάπια για να αυτοκτονήσει, μπορεί να πάει στο γκρεμό για να πέσει.

Τρόποι υπάρχουν πολλοί και για να σωθεί κάποιος και για να χαθεί ακόμα περισσότεροι.

Μα για σκεφτείτε την πιθανότητα να κάνουμε μια ενέργεια σαν ανθρωπότητα όλοι μαζί, είτε να μην την κάνουμε, είτε ηθελημένα, είτε αναγκαζόμενοι από την αποδοχή της ισχνής δημοκρατικής πλειοψηφικής άποψης και να καταστραφούμε όλοι μαζί και να χαθούμε, τότε ποιος θα ζητήσει συγγνώμη από ποιον?

Αν πάρουμε για παράδειγμα την κρίση την κλιματική! Τσακωνόμαστε και ο ένας λέει με σιγουριά πως φταίει ο άνθρωπος και ο άλλος με την ίδια σιγουριά πως μόνο αυτός δεν φταίει και πως είναι ασήμαντες οι ανθρώπινες δραστηριότητες και η μόλυνση μπροστά στον κύκλο αυτό τον αναπόφευκτο του πλανήτη της Γης, που είναι γραφτό του να περάσει τις εποχές των παγετώνων και της υπερθέρμανσης και ο άνθρωπος ουδεμία ευθύνη και συμμετοχή μπορεί να έχει σ αυτό.

Μα το σημαντικό δεν είναι τόσο το ποιος φταίει, αλλά το αν μπορούμε να κάνουμε κάτι για να το αποτρέψουμε ή τουλάχιστον να το καθυστερήσουμε αν συμβαίνει, έτσι που να προλάβουμε να πάρουμε μέτρα κατάλληλα για να προστατευτούμε και να διασώσουμε τη ζωή από την εξαφάνιση, όπως του Νώε η Κιβωτός και να μην φτάσουμε στο σημείο Μηδέν, όπου μπορεί οι τελευταίοι επιζώντες να σκοτώνουν ο ένας τον άλλο για μια σταλιά νερό ή μια γουλιά οξυγόνο, γιατί τότε τι αξία θα έχει να πει ο ένας στον άλλο «Σου τα έλεγα πως έχω δίκιο» και ο άλλος να απαντήσει «Είχες δίκιο συγγνώμη».

Γι αυτό είναι η ελευθερία στα ζωντανά όλα πάνω στον πλανήτη, δικαίωμα αδιαμφισβήτητο.

Ακόμα και ο άρρωστος έχει το δικαίωμα να αρνηθεί την νοσηλεία και να πει δεν την θέλω αυτή την εγχείριση, δεν τα θέλω αυτά τα φάρμακα να τα πάρω με το ζόρι για να σωθώ, μα θέλω να ζήσω όσο είναι να ζήσω με τρόπο φυσικό, όσο χρόνο θελήσει ο Θεός για μένα, χωρίς να προσπαθήσω να το τραβήξω όσο μπορώ, «γιατί ουκ εν το πολλώ το ευ, αλλά το ευ εν το πολλω».

Έτσι λοιπόν αν είναι να χαθώ, ας χαθώ. Δεν μπορείτε να με σώσετε με το ζόρι αν εγώ δεν θέλω να σωθώ, όπως ούτε εγώ μπορώ να σας σώσω, αν εσείς δεν εξασφαλίσετε τις σωστές επιλογές για να σωθείτε.

Ευθύνες δεν θα ζητήσω από κανέναν που δεν με έκανε με το ζόρι να διαλέξω την δική του επιλογή για να σωθώ. Άλλωστε δεν θα υπάρχω για να το πω. Μα σας το λέω από τώρα για να το ξέρετε και εσείς αυτό, ότι ευθύνη δεν έχω ούτε εγώ για τις δικές σας επιλογές αν τυχόν διαλέξετε λάθος δρόμο.

Ίσως δεν υπάρχει λάθος και σωστό για όλους. Ίσως να έχει ο καθένας το δικό του καλό και το δικό του λάθος. Κάποιοι σίγουρα πέθαναν γιατί δεν έκαναν το εμβόλιο και κάποιοι άλλοι πέθαναν στα καλά καθούμενα επειδή έκαναν το εμβόλιο.

Είναι θέμα του καθενός το αν θα κάνει το εμβόλιο covid-19, το πότε θα το κάνει και ποιο θα διαλέξει.

Κάποιοι από εμάς δεν βιάστηκαν να κάνουν το εμβόλιο. Δεν ήταν ούτε φανατικοί, ούτε αρνητές. Επέλεξαν ένα συγκεκριμένο και το έκαναν μετά από λίγο καιρό, αφού πρώτα είδαν για λίγο χρόνο ότι αυτοί που το είχαν κάνει δεν έπεφταν κάτω σαν τις ρόγες από τα γινωμένα τα τσαμπιά τα σταφύλια και πείστηκαν. Κάποιοι άλλοι δεν το έκαναν καθόλου, είτε λόγω αντίδρασης στην πίεση και τον καταναγκασμό, είτε λόγω πεποιθήσεων. Δόξα το Θεό είμαστε ακόμα ζωντανοί…

Κάποιοι άλλοι δεν ήταν. Ελπίζω τουλάχιστον να ήταν από επιλογή δική τους αν έκαναν το εμβόλιο και «χάθηκαν» από μόνοι τους. Αν δεν το έκαναν και σώθηκαν από μόνοι τους, μπράβο και σε αυτούς.

Μερικοί υπάλληλοι υγειονομικοί έχασαν τις δουλειές τους γιατί δεν έδιναν το καλό παράδειγμα και άλλοι απειλήθηκαν με διαφόρους τρόπους και εκβιάστηκαν για να κάνουν το εμβόλιο. Άλλοι κυνηγήθηκαν, άλλοι εγκαταλείφθηκαν και άλλοι εγκατέλειψαν.

Στην Κίνα έφτασαν να αποκλείουν κτήρια ολόκληρα, κλειδώνοντας τους ενοίκους σε καραντίνες-φυλακές και μάλιστα όταν ξέσπασε φωτιά σε ένα από αυτά, οι άνθρωποι κάηκαν ζωντανοί κλεισμένοι σαν τα ποντίκια μέσα στη φάκα, ενώ τα μεγάφωνα απ’ έξω φώναζαν «Παρακαλείστε να περιορίσετε λίγο το αίσθημα της ελευθερίας σας».

Στον κόσμο ολόκληρο συγκρούσεις μεταξύ Αρνητών και Φανατικών των εμβολίων και ιστορίες απίθανες ακούστηκαν, με τους νεκρούς να μένουν αποκλεισμένοι για μέρες μέσα στα σπίτια μαζί με τους δικούς τους, ενώ κάποιοι αντιδραστικοί ασθενείς που έσπαζαν την Καραντίνα τους, κυκλοφορούσαν ελεύθεροι και μάλιστα χωρίς να λαμβάνουν κανένα μέτρο προστατευτικό για τους άλλους!

Δεν ήταν ωραίος ο τρόπος που αντιμετωπίστηκε η κρίση αυτή και δεν ήταν καθόλου δημοκρατικός.

Σε μια δημοκρατία ψηφίζουμε να δούμε τι θέλουμε να συμβεί. Σε μια δημοκρατία αποφασίζουμε όλοι μαζί το τι θέλουμε να γίνει, μα όσον αφορά θέματα που αφορούν την ίδια μας τη ζωή, άλλος απόφαση για εμάς δεν μπορεί να παίρνει.

Ιδιαίτερα λοιπόν στην περίπτωση όπου οι γνώμες μας μπορεί να χωριστούν πάνω σε θέματα που αφορούν τη ζωή και το θάνατο, τότε έχουμε την υποχρέωση να αποδεχτούμε και τους δυο δρόμους ή και ακόμα περισσότερους που θα ανοιχτούν. Ο σώσων εαυτόν που λένε, σωθείτω!

Αυτό λέει η Δημοκρατία, αυτό λέει η Δικαιοσύνη, αυτό λέει η Ελευθερία και η Αγάπη.

Αυτά τα μαγαζιά που θέλουν να λειτουργούν σε περίπτωση επιδημίας με μέτρα προστασίας λογικά μα χαλαρά, δηλαδή τουλάχιστον φαντάζομαι με μια μάσκα και τις απαραίτητες αποστάσεις και τον αερισμό, θα πρέπει να έχουν ένα σήμα απ έξω που να δείχνει τα ισχύοντα μέτρα ασφαλείας και αυτοί που θέλουν να μπουν, ας μπουν, αλλιώς ας προσπεράσουν.

Αυτά τα μαγαζιά που δεν θέλουν καθόλου μέτρα προστασίας να έχουν ένα σήμα κι αυτά, που να το βλέπουν και να μπαίνουν μέσα μόνο οι ατρόμητοι, αυτοί που δεν θέλουν να εφαρμόσουν ούτε ένα μέτρο προστασίας έναντι του ιού, οι παλληκαράδες.

Τέλος αυτοί που θέλουν μέτρα αυστηρά στα μαγαζιά, να έχουν ένα άλλο σήμα έξω από την πόρτα τους, έτσι που να μπαίνουν μόνο αυτοί που έχουν όλα τα απαραίτητα πιστοποιητικά, εμβόλια και άλλα προστατευτικά μέτρα που αυτοί θεωρούν σημαντικά για να νοιώσουν ασφαλείς. Όλα σεβαστά!

Το ίδιο θα μπορούσε να συμβεί και με τα λεωφορεία, το ίδιο και με τα γραφεία και τις υπηρεσίες και να φαίνεται ποιος είναι τι, και να προστατεύεται ο καθένας όπως μπορεί και να κάνει αυτό που θεωρεί σωστό, σεβόμενος όμως τις επιλογές των άλλων!

Εννοείται ότι πρέπει να έχει προτεραιότητα στο Νοσοκομείο αυτός που λαμβάνει μέτρα προστασίας, σε σχέση με αυτόν που αρνείται να φορέσει μια μάσκα, μα δεν μπορούμε να αποκλείσουμε από τη ζωή αυτούς που αρνούνται να προστατευτούν, ούτε με το ζόρι να τους βάζουμε να πληρώνουν πρόστιμα, μόνο να απαιτήσουμε τον σεβασμό των υπολοίπων που θέλουν να προστατευτούν, διαφορετικά αυτοί καταλήγουν να φέρονται εκδικητικά και να φτύνουν τα κουμπιά των ασανσέρ και τα χερούλια στις πόρτες και στο πρόσωπο τους αστυνομικούς που τους ελέγχουν!

Αν οι άνθρωποι δεν καταλάβουν και δεν ασπαστούν όλες τις υπάρχουσες επιλογές, τότε εκτός από την πανδημία τη μια, ξεσπά και άλλη μια. Αυτή της διχόνοιας! Έχουμε να παλέψουμε με την αρρώστια, έχουμε να παλέψουμε και μεταξύ μας.

Αντί να προστατέψει ο καθένας τη ζωή του, σεβόμενος τις επιλογές των άλλων, σκεπτόμαστε πως θα τους σώσουμε όλους με το ζόρι, καταλήγοντας τελικά να προσπαθούμε να καταστρέψουμε ο ένας τον άλλο θέλοντας να βγούμε εμείς νικητές, είτε τιμωρώντας, είτε φτύνοντας.

Μα αν δεν καταλάβει ο καθένας ότι πρέπει να προστατέψει και να προστατευτεί, δεν σωζόμαστε. Δεν μπορεί να γίνονται αποδεκτά μέτρα υποχρεωτικά για τη σωτηρία με το ζόρι, όπως δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή και η άρνηση μιας πραγματικότητας και η έλλειψη του σεβασμού για τις διαφορετικές απόψεις.

Μπορούμε εμείς οι άνθρωποι να φτιάξουμε πολύπλοκα συστήματα λειτουργικά. Έτσι θα μπορούσε μέσα στην ίδια χώρα του Αφγανιστάν να υπάρχουν πόλεις και χωριά που ζουν σύμφωνα με το φανατικό Ισλάμ και αυστηρούς θρησκευτικούς κανόνες και άλλες πόλεις και άλλα χωριά που να ζουν με κανόνες διαφορετικούς, μα πρέπει οι άνθρωποι να έχουν την επιλογή να διαλέγουν.

Πρέπει να μάθουμε να σεβόμαστε τις διαφορετικές επιλογές και απόψεις και έτσι θα μπορούσαμε ακόμα και μέσα στην ίδια πόλη να λειτουργούμε με τρόπους που έχει διαλέξει ο καθένας να ζήσει, μα πάνω από όλα με σεβασμό στην ελευθερία των άλλων.

Αυτόν τον όρο τον αυτονόητο, τον περιέγραψαν ωραία και τον ερμήνευσαν οι Αμερικανοί στην διακήρυξη της ανεξαρτησίας τους λέγοντας…

«Κατά την πορεία των ανθρωπίνων γεγονότων, μπορεί να κριθεί απαραίτητο για μια μερίδα ανθρώπων να λύσει τους πολιτικούς δεσμούς οι οποίοι τον συνδέουν με άλλη μερίδα ανθρώπων και να αναλάβει ανάμεσα στις δυνάμεις της Γης την ξεχωριστή και ίση θέση την οποία δικαιούται από τους Νόμους της Φύσης και τον Θεό της Φύσης, σύμφωνα με τους οποίους αυταπόδεικτα αποδεχόμαστε, πως όλοι οι άνθρωποι δημιουργούνται ίσοι, και προικίζονται από τον Δημιουργό τους με συγκεκριμένα απαραβίαστα Δικαιώματα, μεταξύ των οποίων είναι το δικαίωμα στη Ζωή, το δικαίωμα στην Ελευθερία, και το δικαίωμα στην επιδίωξη της Ευτυχίας. Αν αυτά τα βασικά δικαιώματα δεν πληρούνται, τότε οφείλουμε να ενδώσουμε στην ανάγκη που επιβάλει το χωρισμό μας και να θεωρούμε τους άλλους, όπως και το υπόλοιπο της ανθρωπότητας, εχθρούς στον πόλεμο και φίλους στην ειρήνη.»

………………………………………………………………………………………………………………………………………………

ΚΑΛΕΣΜΑ COSMOVOTE

Για αυτό το λόγο σας καλούμε στο Cosmovote και σας λέμε:

Ελάτε μαζί μας να ενωθούμε, να γίνουμε πολλοί και πολλές.

Ελάτε όλοι μαζί εμείς που ζητάμε αυτό που θεωρούμε καλό, να ομονοήσουμε για το καλό που ζητούμε.

Γιατί εμείς δεν τραγουδάμε για να ξεχωρίσουμε από τον κόσμο. Εμείς τραγουδάμε για να σμίξουμε τον κόσμο. Ελάτε να ενωθούμε όλοι μαζί, εμείς που ζητάμε κάτι καλό, για το καλό!

Άλλοι ζητούν Θάλασσες καθαρές, άλλοι ζητούν την προστασία των Δασών, άλλοι την προστασία των Ανθρώπων, άλλοι των Ζώων και είμαστε και εμείς που τα ζητούμε όλα αυτά μαζί και άλλα πολλά ακόμα και σας προσκαλούμε και όλους εσάς, που ανήκετε στην Greenpeace, WWF, The Jane Goodall Institute Roots & Shoots, Μεσόγειος SOS, Αρκτούρος, Καλλιστώ, Αρχέλων, MOm, ΑΝΙΜΑ, φιλοζωικές εταιρείες, Διεθνής Αμνηστία και Ενώσεις για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και όλες τις οργανώσεις τις παγκόσμιες και τις κρατικές και τις ομάδες αυτές των ανθρώπων που παλεύουν ξεχωριστά για αυτά που θεωρούν δίκαια και σωστά και όλους εσάς που τα θέλετε όλα αυτά, μα δεν έχει τύχει να προσεγγίσετε καμία από αυτές τις ομάδες συγκεκριμένη, που να αγωνίζεται για κάτι από όλα αυτά που θα σας πέρναγε από το μυαλό να προσεγγίσετε και να υποστηρίξετε.

Ωστόσο δεν πάει να πει πως αν ο ένας υποστηρίζει ένθερμα το ένα, ότι δεν μπορεί να υποστηρίζει και το άλλο ταυτόχρονα ένθερμα, αφού όλα κάπου και κάπως συνδέονται!

Ακόμα και εσείς ο καθένας και η καθεμιά που δεν το είχατε ποτέ σκεφτεί, ή που θα θέλατε αλλά φοβόσασταν τις υποχρεώσεις και τις συνδρομές, αν κάπου συμφωνείτε, ξανασκεφτείτε το!

Στο Cosmovote δεν υπάρχουν συνδρομές, δεν υπάρχουν υποχρεώσεις εκτός από αυτές που πηγάζουν από μέσα σας.

Μοναδική μας υποχρέωση απέναντι στην ιστοσελίδα αυτή και τις παγκόσμιες ομάδες που θα σχηματιστούν είτε σε εθνικό επίπεδο, είτε σε τοπικό, είτε σε πανανθρώπινο, είναι να είμαστε αληθινοί και ακέραιοι και να καταθέσουμε την άποψη μας, η οποία είναι ελεύθερη και ακαταδίκαστη και να υποστηρίξουμε και να υπερασπιστούμε με θέρμη και με πίστη αυτό που πιστεύουμε και θεωρούμε σωστό.

Όταν θα μαζευτούν οι απόψεις μας και οι γνώμες μας και οι ιδέες μας, τότε θα δούμε πόσο ζυγίζει η κάθε μια. Για να γίνει αυτό, καλό θα ήταν όλοι μας να αφήνουμε το αποτύπωμα μας σε όλες τις ερωτήσεις και όχι μόνο σε μια, είτε θετικό, είτε αρνητικό, είτε ουδέτερο, είτε αδιάφορο, αλλά να γίνεται κατανοητό το ότι τα έχουμε όλοι δει και τα έχουμε ακούσει και αποφασίσαμε, για να καταλαβαίνουμε από την ροη τι έχει και τι δεν έχει ενδιαφέρον για την πλειονότητα των ανθρώπων που επιθυμούν να ασχοληθούν με την Ζωή πάνω στη Γη και άραγε και με την ίδια τους τη Ζωή.

Μόνο έτσι θα δούμε πόσοι τελικά συμφωνούμε σε πράγματα που θεωρούμε λογικά και απαραίτητα και αναγκαία να γίνουν, ή να μην ξαναγίνουν ποτέ ξανά, όσο τουλάχιστον από το χέρι μας περνά!

Ελπίδα μας είναι να καταφέρουμε να βρούμε αυτά που μας ενώνουν, τα αυτονόητα του καθενός, που μπορεί να είναι και αυτονόητα του άλλου. Να βρούμε όλα αυτά που η συντριπτική πλειοψηφία βρίσκει το ενδιαφέρον να ασχοληθεί, γιατί το επιθυμεί να συμβούν, γιατί αυτά είναι που υπαγορεύει η λογική πως πρέπει να γίνουν και η ψυχή ολόκληρη, σώμα και πνεύμα μαζί.

Αν κάποια στιγμή δούμε κάποιο από τα τσουβάλια με τις γνώμες μας να φουσκώνει πολύ και να βαραίνει, τότε το σηκώνουμε στους ώμους και το πάμε στους κυβερνώντες και στους άρχοντες και το ανοίγουμε μπροστά τους και τους λέμε…

«Να! Ορίστε! Κοιτάξτε τι μαζέψαμε εδώ! Και το κρατούμε κλειστό το τσουβάλι και δεν το αφήνουμε ανοιχτό, για να μην ξεχυθούν όπως από το κουτί της Πανδώρας τίποτα κακά, μα για να χρησιμοποιήσουμε την γνώση και τη νόηση μας έτσι που να βουτήξουμε μέσα το χέρι μας και να αρπάξουμε μόνο αυτά που θέλουμε εμείς τα καλά και να τα βγάλουμε και να πετύχουμε έτσι αυτό που θέλουμε εμείς, το καλό.»

……………………………………………………………………………………………………………………………………………….

Η ΑΞΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ

Ξεκινούμε λοιπόν ερευνώντας την Ανθρώπινη ζωή και σας λέμε «ελάτε να βρούμε όλοι μαζί την αξία της!»

Γιατί την αξία των πάντων εμείς οι ίδιοι την καθορίζουμε! Υπάρχει σαφώς ο νόμος της προσφοράς και της ζήτησης, μα στην ουσία εμείς ζητάμε, εμείς προσφέρουμε οπότε και εμείς μόνοι μας είμαστε αυτοί που ορίζουμε την τιμή και μόνοι μας την ανεβάζουμε ή την κατεβάζουμε, κατά πως θέλουμε και κατά πως μπορούμε.

Αν αφήναμε το χρυσάφι χάμω στο χώμα και στη λάσπη πεταμένο, αμάζευτο και αζήτητο και δεν έσκυβε κανένας να το σηκώσει, τότε θα έβγαζαν όλες τις μπάρες χρυσού από τα θησαυροφυλάκια και θα έβαζαν στη θέση τους ασκούς νερού ή πιθάρια γεμάτα καρπούς και σπόρους, σιτηρά και όσπρια, ανάλογα με αυτό που θα έψαχναν οι άνθρωποι για να βρουν και να αποκτήσουν.

Πόσο την κοστολογούμε άραγε την αξία της ανθρώπινης ζωής?

Για να απαντήσουμε στην ερώτηση αυτή θα πρέπει πρώτα να ανακαλέσουμε την μνήμη μας και να επαναφέρουμε το αίσθημα που αισθανόμαστε όταν βλέπουμε τα παιδιά στη Γάζα και στην Ουκρανία και στη Συρία και σε άλλα μέρη της Γης να μεγαλώνουν μέσα σε βόμβες και να φυτρώνουν και να κόβονται σαν τα λουλουδάκια του αγρού τα ψιλόλιγνα.

Μήπως είναι σα να ακούμε άλλη μια είδηση που περιγράφει την ωμη πραγματικότητα όπως αυτή έχει διαμορφωθεί στη ζωή των κυριάρχων ανθρώπων πάνω στη Γη, ή μήπως είναι σα να βλέπουμε ένα ολοζώντανο, αποτρόπαιο και ανεπίτρεπτο έγκλημα μπροστά στα μάτια μας, που μας ωθεί να σηκωθούμε από τον καναπέ ή την πολυθρόνα μας ή όπου αλλού βρισκόμαστε και να κάνουμε κάτι γι αυτό, ώστε να το σταματήσουμε και να το αποτρέψουμε από το να ξανασυμβεί ποτέ κάτι τέτοιο?

Όταν οι άνθρωποι βλέπουμε τα αρνάκια να πηγαίνουν για σφαγή, στενοχωριόμαστε επίσης πολύ, μα δε σηκώνεται κανένας από εκεί που κάθεται να φωνάξει «Σταματήστε και μην το ξανακάνετε αυτό». Είναι μια θυσία που την αποδεχόμαστε για χάρη της ίδιας της Ζωής και μάλιστα σήμερα το κοστολογούμε περίπου το κιλό 15 ευρώ, άρα ένα αρνάκι γύρω στα 10 κιλά, σύνολο 150 Ευρώ περίπου η αξία του ή στην καλύτερη περίπτωση να φτάσει τα 200 μαζί με τα εντόσθια και το δέρμα του!

Ενώ αντίθετα για τις μικρές πολύχρωμες ανεμώνες που ζουν ελεύθερες στους αγρούς και τις βλέπεις να τρεμοπαίζουν στο φύσημα του ανέμου και λες «Να! Τώρα θα διαλυθούν και θα σκορπιστούν!» αν και αυτές συνεχίζουν να κρατιούνται γερά στη Γη και να κουνιούνται σα να χορεύουνε στο φύσημα του αγέρα· γι αυτά λοιπόν τα αγριολούλουδα οι άνθρωποι δεν την έχουμε κοστολογήσει την αξία τους, θεωρώντας την ίσως μηδαμινή και ασήμαντη για να την καθορίσουμε.

Και πλησιάζει το χέρι του ανθρώπου και αγγίζει το κορμάκι το χνουδωτό και νοιώθει την τρυφεράδα και την απαλότητα που μαρτυράνε την αγνότητα και την αθωότητα και την ομορφιά και την ταπεινότητα και την ίδια τη ζωή και το τσιμπούν τα δάχτυλα και το λυγίζουν και το κόβουν!

Και το φέρνει στην μύτη του και το μυρίζει ο Άνθρωπος και δεν του αρέσει η μυρωδιά και το πετά!

Μα αυτό το λουλούδι ήταν εκεί για το χρώμα του και όχι για το άρωμα του, ούτε για τη γεύση του. Έτσι μας δείχνει ο Θεός την ποικιλία του και τον πλούτο και την ομορφιά της ζωής. Έτσι μας δείχνει την αγάπη του.

Το ξέρουμε ότι κάποιοι από εμάς δεν πιστεύουν στο Θεό, μα όλοι μας καταλαβαίνουμε ότι άμα χαθεί το κόκκινο το λουλούδι, άμα χαθεί και το κίτρινο και το πράσινο της Φύσης, άμα χαθούν και τα ζώα, τότε θα χαθούμε και εμείς.

Για να βρούμε την απάντηση στην ερώτηση «Ποια είναι η αξία της ανθρώπινης ζωής?», θα πρέπει πρώτα να ανατρέξουμε στις εμπόλεμες περιοχές. Εκεί θα συναντήσουμε πολλούς πατεράδες που γυρνούν με τα νεκρά παιδιά τους στα χέρια και πολλές μανάδες που αρνούνται να τα αφήσουν να τους τα πάρουν από την αγκαλιά τους ή τριγυρίζουν σαν χαμένοι ψάχνοντας να βρουν τους αγαπημένους τους, λογίζοντας τους πεθαμένους για ζωντανούς.

Εκεί θα βρούμε και πολλά μικρά παιδιά. Κάποια από αυτά ορφανά που τα έχει πάρει το παράπονο, μα όλα τους έχοντας την αγωνία και το φόβο χαραγμένα πάνω στα πρόσωπα τους.

Αν κοιτάξουμε ένα από αυτά μέσα στα μάτια, θα δούμε ζωγραφισμένα πάνω στα στερεμένα του δάκρυα τον πόνο, τον τρόμο, την απογοήτευση, την εγκατάλειψη, την απελπισία, την πείνα, το θάνατο!

Είναι σα να κοιτάζει η ζωή κατάματα το θάνατο!

Τώρα το ποιος είναι η ζωή και ποιος ο θάνατος το αφήνουμε στον καθένα σας να το βρει.

……………………………………………………………………………………………………………………………………………….

ΤΑ ΚΡΙΝΑ ΣΤΟ ΟΡΟΣ ΑΘΩΣ

Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από μια επίσκεψη που κάναμε κάποιοι φίλοι στο Άγιο Όρος. Κατεβαίνοντας από την κορυφή του Άθω είδαμε κάποιον να μαζεύει όσα λουλουδάκια εύρισκε στο δρόμο του και δεν του είπαμε κουβέντα, αν και όλοι πιστεύω θα θέλαμε να του είχαμε πει αυτά τα λόγια που με το ζόρι κρατούσαμε στις άκρες των χειλιών μας…

«Μην το κόβεις το λουλούδι βρε άνθρωπε. Μην το κόβεις και το άλλο. Σταμάτα! Τόσα έχεις κόψει λουλουδάκια αθώα και σπάνια που ανθίζουν πάνω στης Παναγιάς το βουνό και ήρθες εσύ από μια ξένη χώρα και τα κόβεις ένα ένα όπου τα συναντάς.

Αυτά παλεύουν να κρατηθούν στη ζωή και τα βλέπεις αραιά αραιά διάσπαρτα στο βουνό, το ένα εδώ, το άλλο εκεί! Δυο μαζί σπάνια τα βλέπεις, ενώ παλεύουν να ζήσουν κι αυτά, για να ομορφύνουν την πλάση, για να μαρτυρήσουν την αγάπη του Θεού.

Δεν άφησες βρε Άνθρωπε ένα λουλούδι στο δρόμο σου και τα μάζεψες όλα στην παλάμη σου και τα έφτιαξες σαν μπουκέτο που μαραζώνει μέσα στα χέρια σου και λιώνει στιγμή τη στιγμή, σαν ένα μικρό παιδί που το στραγγαλίζουν και αργοσβήνει, ενώ τα δικά σου τα χέρια είναι γύρω από το λαιμό του σφιγμένα.

Λες και θα καταφέρουν να φτάσουν ποτέ αυτά τα ευαίσθητα κρινάκια, εκεί που εσύ φαντάστηκες! Πιο πιθανό είναι να τα πετάξεις, πριν φτάσεις στον προορισμό σου.

Αυτό ήταν κάτι όμορφο και χάθηκε.»

Τι θα μπορούσε άραγε να μας απαντήσει, τι θα μπορούσε να μας πει? «Εκεί που αυτά πάλευαν για να ζήσουν, εγώ τα έκοψα όλα κόβοντας το λεπτό τους νήμα της ζωής. Αν ήταν άλλοι δυο, τρεις σαν και μένα, δεν θα είχε μείνει λουλούδι για λουλούδι πάνω στο βουνό και θα έμενε μόνο ένα είδος κάτω στον κάμπο, όλα ίδια μεταξύ τους και οι άνθρωποι θα κουράζονταν να τα βλέπουν και σαν ζιζάνια θα προσπαθούσαν να τα εξολοθρεύσουν κι αυτά.» Τώρα αν κάποιος περάσει από εκεί, με δυσκολία θα βρει κάποιο λουλουδάκι να περιμένει και να στολίζει με τη στολή του τη μεριά εκείνη του βουνού και να την κάνει ξεχωριστή και τόσο μοναδική πάνω στο βουνό, έτσι που να λένε οι άνθρωποι «Εκεί που είδαμε το όμορφο το κρινάκι» αν θέλουν να περιγράψουν το σημείο εκείνο.

Μα τα κρινάκια είναι μεγάλοι πολεμιστές κι ας φαίνονται τόσο ευαίσθητα και τρυφερά. Απλώνουνε τις ρίζες τους βαθιά ή κρύβονται ανάμεσα στα δέντρα και τις θημωνιές, έτσι που αν κάποιος θελήσει να τα ξεριζώσει και να τα εξαφανίσει από το πρόσωπο της Γης κόβοντας τους ολότελα το νήμα της ζωής, αυτά να τα καταφέρουν και να μην χαθούν.

……………………………………………………………………………………………………………………………………………

Η ΖΩΗ ΚΑΙ Ο ΘΕΟΣ

«Για τον λόγο αυτό σου λέμε πως θα βγουν και άλλα λουλουδάκια Άνθρωπε!

Αν τα συναντήσεις στο δρόμο σου ξανά, μην τα κόψεις. Σε παρακαλούμε!

Άστα γιατί υπάρχουμε και εμείς που θέλουμε να τα βλέπουμε!

Δεν είμαστε λίγοι μα είμαστε πολλοί, εμείς που θέλουμε να βλέπουμε γύρω μας την ομορφιά και τη ζωή, αντί για τον πόλεμο και τον θάνατο.

Δεν μπορούμε να το επιτρέψουμε, δεν μπορούμε να το εγκρίνουμε, δεν μπορούμε να το αφήνουμε να συμβαίνει αυτό για κανέναν λόγο στις ζωές μας, το να κόβει κάποιος το νήμα της ζωής χωρίς μάλιστα να πληρώνει αντίτιμο παραμικρό και αντί αυτού να φέρνει τον θάνατο και τον πόλεμο και την φωτιά και την καταστροφή.

Δεν υπάρχει αίτια, ούτε αφορμή που να δικαιολογεί κάτι τέτοιο και ο μόνος λόγος για τον οποίο θα μπορούσε κάποιος να κόψει το νήμα της ζωής, είναι για να προστατέψει την ίδια τη ζωή!

Αν κάποιος παρακούσει την εντολή αυτή και αν χαθεί έστω και μια αθώα ανθρώπινη ζωή, εξ αιτίας των πράξεων ή των παραλείψεων του, τότε θα πρέπει να κατηγορηθεί για έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, έγκλημα που τελέστηκε εκούσια και όχι ακούσια.

Γιατί δεν είναι αμέλεια ότι και αν κάποιος κάνει ή παραλείψει να κάνει, το οποίο μπορεί να βλάψει την Ζωή και μάλιστα την Ανθρωπινή.

Δεν μπορούμε να εξοντώνουμε αθώους ανθρώπους για να σκοτώσουμε κάποιους εγκληματίες, γιατί τότε γινόμαστε και εμείς εγκληματίες.

Δεν μπορούμε να αδιαφορήσουμε για τον αθώο ή για τους αθώους που μπορεί να σκοτωθούν, γιατί θα μπορούσαμε να ήμασταν κι εμείς ανάμεσα σε αυτούς.

Δεν έχει κανένας το δικαίωμα αυτό, να αποφασίσει οτιδήποτε να κάνει και να αγνοήσει τη ζωή γύρω του και να επιτρέψει την καταστροφή και αλόγιστα και αδιάκριτα όποιος σκοτωθεί σκοτώθηκε!

Αυτό απ’ όσο ξέρουμε λέγεται Φασισμός! Ο Φασισμός είναι ένα σκαλί πάνω από την Τυραννία, μα αν κάποιοι θέλουν να ζήσουν τις ζωές τους με τον τρόπο αυτό μπορούν να φτιάξουν πόλεις δικές τους και να ασκούν το φασισμό μεταξύ τους, αλλά όχι σε εμάς, την πλειονότητα της ανθρωπότητας που αποτάξαμε το Φασισμό με Παγκόσμιους Πολέμους και αίμα πολύ και που δεν θέλουμε να το ξαναπεράσει αυτό ούτε ο χειρότερος εχθρός μας.

Δεν τα καίμε όλα μαζί και χλωρά και ξερά, μα τα αφήνουμε να μεγαλώσουν και τότε ξεχωρίζουμε τα ζιζάνια και τα πετάμε στη φωτιά, ενώ τον καρπό τον καλό τον μαζεύουμε και τον φυλάμε, γιατί αυτός είναι που μας δίνει ζωή, μαζί με τον Ήλιο και τη Γη και αυτός ο μικρός ο καρπός από το στάχυ το ψηλόλιγνο.

Όλα γύρω μας είναι ζωή και η ζωή είναι το δώρο του Θεού της Αγάπης. Έτσι πιστεύουμε οι άνθρωποι που πιστεύουμε στο Θεό.

Κοιτάξτε τον ήλιο κατάματα! Για μια στιγμή! Αυτός είναι που μας κρατάει στη Ζωή. Αυτός είναι που μας έχει δώσει και την ενέργεια του και το Φως του.

Κοιτάξτε για μια στιγμή γύρω σας τη Γη! Αυτή είναι που μας έχει δώσει τη Ζωή.

Από εκεί πήραμε το χώμα και το νερό, από εκεί βγήκανε τα λουλούδια και τα αγκάθια, από εκεί τα δέντρα και οι καρποί.

Ζωντανοί και εμείς βρεθήκαμε πάνω στη Γη και από μόνος του δεν φτιάχτηκε κανείς.

Είναι άραγε από τύχη, ή μην είναι από ανάγκη, ή μην είναι τάχα από ποίηση?

Μην και δεν έσμιξαν τα στοιχεία της φύσης κατά τύχη και κάποιος ηθελημένα εποίησε τον Ουρανό και τη Γη και το Ύδωρ και τα φυτά και τα ζωντανά και εμάς τους ίδιους τους ανθρώπους?

Μην είναι αυτός ο ίδιος ο Θεός που ήταν από πάντα μέσα μας, άλλοτε σαν Ήλιος, άλλοτε σαν κεραυνός, άλλοτε είδωλο, άλλοτε σαν άνθρωπος και άλλοτε σαν πνεύμα επουράνιο, που θέλησε για τους λόγους του, είτε για ομορφιά, είτε για χρησιμότητα, είτε για ανάγκη, να ποιήσει τη Ζωή αυτή που θα προστατέψει την ίδια τη Ζωή?

Ίσως να έγινε και έτσι, γιατί παλεύει το φως με το σκοτάδι, ποιο από τα δυο θα επικρατήσει στο σύμπαν και θέλει ο Θεός να έχει ανθρώπους ζωντανούς που να παλεύουν για τη Ζωή, ανθρώπους που να μάχονται για την Αλήθεια και για την Αγάπη. Ελεύθεροι είμαστε να πιστεύουμε ο καθένας αυτό που θεωρεί σωστό.

…………………………………………………………………………………………………………………………………………….

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΚΑΙ Η ΘΥΣΙΑ

Φίλοι μας λοιπόν όλοι εσείς που θέλετε να συμμετέχετε στην προστασία της Γης και της Ζωής πάνω στη Γη, ελάτε να συναντηθούμε στις απαντήσεις των ψηφισμάτων του Cosmovote! Ελάτε να μετρηθούμε να δούμε πόσοι είμαστε.

Εμείς οι άνθρωποι που πιστεύουμε στην αναγκαιότητα της προστασίας του Πλανήτη μας και της Ζωής πάνω στη Γη, δηλώνουμε ότι δεν αποδεχόμαστε για καμία αθώα ανθρώπινη ζωή να χαθεί άδικα, ούτε σε πόλεμο που κανονικά δεν πρέπει να υπάρχει τέτοιος πουθενά, ούτε να λαμβάνει χώρα ποτέ, παρά μόνο αν είναι για την προστασία της ίδιας της ζωής και των ιερών και των οσίων, όπως είναι η Ελευθερία και η Δικαιοσύνη, η Γη και το Ύδωρ της Ζωής και οι διαφορές και τα προβλήματα θα πρέπει να λύνονται δίκαια και ειρηνικά και πολιτισμένα.

Κάποιοι μπορεί να το θεωρούμε παράλογο όταν ακούμε σενάρια πολέμου και κάποιοι άλλοι να μη θέλουμε ούτε καν να ακούσουμε, θεωρώντας ότι είναι κάτι αδύνατο να συμβεί και απίστευτο και αδιανόητο το να συζητάμε για πλήγματα πυρηνικών εγκαταστάσεων και πυρηνικές απειλές, για το ότι οδηγούμαστε σε αύξηση Στρατιωτικών εξοπλισμών και για την προτροπή της Κομισιόν να διασφαλίσουν οι πολίτες Κιτ έκτακτης ανάγκης και επιβίωσης, όπως επίσης και για τα καλέσματα των ηγετών της Ευρώπης να προετοιμαζόμαστε για να πολεμήσουμε και να θυσιαστούμε εμείς και τα παιδιά μας για την ελευθερία μας!

Ας μην ανησυχεί ωστόσο η ηγεσία μας, γιατί μπορούμε να τους διαβεβαιώσουμε ότι κάποιες αξίες είναι γραμμένες στα γονίδια μας και μεταφέρονται από το ίδιο μας το DNA και τα γνωρίζουμε πολύ καλά αυτά για τα οποία αξίζει να δώσουμε την ζωή μας, μα η ανικανότητα της παγκόσμιας συνεννόησης και της επίτευξης της ειρήνης δεν είναι ένα από αυτά!

Ίσως για πρώτη φορά αισθανθήκαμε κάποιοι ότι η φωνή της εκπροσώπου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, έγινε αντανάκλαση της φωνής των Ευρωπαίων πολιτών όταν έλεγε «Τα σύνορα της Ουκρανίας δεν μπορούν να αλλάξουν με τη βία και η Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει να διαδραματίσει έναν κεντρικό ρόλο σε ένα αξιόπιστο και βιώσιμο ειρηνευτικό σχέδιο, που να σταματήσει τους σκοτωμούς και να τερματίσει τον πόλεμο, χωρίς να θα φυτεύει τους σπόρους μιας μελλοντικής σύρραξης»

Ενώ αντίθετα από την άλλη άκρη του Ωκεανού, μια άλλη άποψη διαφορετική ακούστηκε, από αυτές που χαρακτηρίζονται τεχνοκρατικές, όπου βλέπει τα πράγματα ψυχρά και υπολογιστικά και σου λέει «Η Ρωσία έχει το πάνω χέρι στη διαπραγμάτευση! Είναι καλύτερα να χάσει λίγα εδάφη η Ουκρανία, από το να χαθεί ολόκληρη!». Εύκολα μιλάει για χασούρα κάποιος που μπορεί να πιστεύει ότι θα κερδίζει για πάντα αυτός, μέχρι τη στιγμή που ο ίδιος θα χάσει.

Η Κίνα ακόμα δεν μιλά, μα στέκει ευτυχώς σαν ένας ήρεμος Δράκος που εμείς τον θεωρούμε φίλο μας και αυτόν, όπως και όλους τους ανθρώπους πάνω στη Γη που σέβονται την ελευθερία των άλλων. Σε αυτούς που χαιρετούν υποκλινόμενοι όπως οι Ασιάτες, ανταποδίδουμε την υπόκλιση, γιατί είμαστε όλοι ελεύθεροι να το κάνουμε.

Ο ΟΗΕ απών για άλλη μια φορά!

Δεν εννοούμε ότι επιθυμούμε να πετύχουμε να έχουμε εμείς εδώ που βρισκόμαστε μια περίοδο ειρήνης, μα άλλοι άνθρωποι αλλού να μένουν απροστάτευτοι και να διώκονται και να απειλούνται και να σκοτώνονται και να υποφέρουν και να στενάζουν και να σπαράζουν και να πεινούν· γιατί όπως θα θέλαμε να μας φέρονται οι άλλοι, έτσι θέλουμε να φερόμαστε και εμείς· και εμείς θα θέλαμε να μας βοηθήσει κάποιος άμα βρεθούμε σε κίνδυνο και να μην μας εγκαταλείψει.

Δεν το αποδεχόμαστε να λύνονται οι διαφορές με πολέμους, προσπαθώντας οι ισχυροί να υπερισχύσουν και να εκμεταλλευτούν, ούτε με μεθόδους τρομοκρατικές, όπως δεν αποδεχόμαστε και το bulling μεταξύ των παιδιών. Δεν τα αφήνουμε να σκοτωθούν, μα τα σταματούμε και τα χωρίζουμε ειρηνικά.

Δεν το αποδεχόμαστε να χαθεί μια αθώα ανθρώπινη ζωή, ούτε σαν παράπλευρη απώλεια, ούτε σαν ατύχημα ή δυστύχημα, όταν υπάρχουν λάθη πολλά και σοβαρά και παραλείψεις εγκληματικές.

Δεν αποδεχόμαστε την συνέχιση των Γυναικοκτονιών (Cosmovote Ερώτηση 25) από ανισσόροπους συντρόφους και απαιτούμε καλύτερη παιδεία, καλύτερη κοινωνική πρόνοια, καλύτερη αστυνόμευση, καλύτερη δικαιοσύνη, πιο δίκαιη κατανομή πλούτου και όλα να πάνε προς το καλύτερο κι όχι προς το κακό.

Δεν μπορούμε να αποδεχτούμε το φόνο για κανέναν λόγο, παρά μόνο αν αναγκαστούμε να το αποδεχτούμε ως αποτέλεσμα πράξεως παρανοϊκής και τρέλας και ασθένειας ψυχικής.

Δεν αποδεχόμαστε ούτε την ασυλία για τους πολιτικούς. (Cosmovote Ερώτηση 23)

Όπως δεν αποδεχόμαστε για κανέναν να διωχθεί για τις απόψεις του και τις αποφάσεις του, έτσι δεν το αποδεχόμαστε και για κανέναν πολιτικό να διωχθεί για τις δικές του απόψεις και τις αποφάσεις του και το τι ψηφίζει μέσα στη Βουλή, μα είναι άλλο η άποψη η διαφορετική και είναι άλλο η ασυλία στην παρανομία που οδηγεί στην αλαζονεία και την ανηθικότητα και παρασύρει στη διαφθορά και την αδικία.

Άλλωστε οι αποφάσεις που λαμβάνουν οι νομοθέτες μέσα στη Βουλή, υποτίθεται ότι είναι επιθυμία της πλειονότητας του Λαού και του Έθνους να ψηφιστούν. Εάν υπάρχουν περιπτώσεις που δεν συμβαίνει αυτό, τότε αυτό θα πρέπει να θεωρηθεί δυσλειτουργία του Δημοκρατικού πολιτεύματος όπως αυτό εφαρμόζεται και να διορθωθεί, όπως για παράδειγμα η αντιμετώπιση της Λευκής Ψήφου που είναι και αυτό ένα από τα ερωτήματα που περιμένουν την απάντηση σας (Cosmovote Ερωτήσεις 17 και 20)

Δεν αποδεχόμαστε τέλος ακόμα και το να ακούμε ότι κινδυνεύουν με διαγραφή τα αδικήματα που στοίχισαν τη ζωή των συνανθρώπων μας, όπως για παράδειγμα στο σιδηροδρομικό δυστύχημα των Τεμπών, γιατί το αδίκημα της πρόκλησης του φόνου και της ευθύνης της απώλειας ανθρώπινης ζωής δεν πρέπει κατά τη γνώμη μας να διαγράφεται ποτέ, όπως δεν επιστρέφουν ποτέ πίσω οι «χαμένοι», αυτοί που «έφυγαν» μα είναι ακόμα εδώ, μέσα μας και μας πονάνε και μας βαραίνουν και μας κάνουν να αναρωτιόμαστε ποιος είναι ο χαμένος πραγματικά και ποιος ο κερδισμένος στη Ζωή.

……………………………………………………………………………………………………………………………………………..

ΤΟ ΝΕΟ ΨΗΦΙΣΜΑ

Μετά λοιπόν από πολλά ερωτήματα που αφορούν την Επίλυση των Διαφορών μεταξύ Κρατών, τη λειτουργία του ΟΗΕ, της Ε.Ε. και του θεσμού της Δημοκρατίας σε όλες τις Χώρες του Κόσμου που την ασκούν, άλλος καλά, άλλος καλύτερα, και θέλοντας να βρούμε ποια αξία δίνουμε στην ανθρώπινη ζωή, προσθέτουμε ένα καινούργιο ψήφισμα-ερώτημα και σας καλούμε όλους να ψηφίσετε και να μας πείτε…

«Ποιος είναι ο χρόνος που πιστεύετε ότι μπορεί να διαγραφεί ένα έγκλημα κατά της ανθρώπινης ζωής?» Αυτό είναι το ερώτημα με το Νούμερο 27 του Cosmovote που θα πρέπει να απαντήσετε και έπειτα εμείς θα σας πούμε ποια είναι η Αξία της Ανθρώπινης ζωής!

Πόσα χρόνια αν περάσουν από την τέλεση του εγκλήματος, το έγκλημα διαγράφεται, παραγράφεται και ο εγκληματίας μπορεί να κυκλοφορεί ελεύθερος?

Μετά από πόσα χρόνια, μπορεί να παραγραφεί το γεγονός ότι σκοτώθηκαν πολλά νέα παιδιά στο ατύχημα στα Τέμπη, χωρίς να υπάρξει έλεγχος και απόδοση ευθυνών?

Μετά από πόσα χρόνια μπορεί να κυκλοφορεί ένας εγκληματίας πολέμου ανάμεσα μας, που έχει δώσει την εντολή να σκοτώσουν αδιάκριτα τον πληθυσμό μιας χώρας, είτε της δικής του, είτε άλλης και έχει προκαλέσει θανάτους αμέτρητων αθώων ψυχών, είτε αυτός λέγεται Ασαντ, είτε Πουτιν, είτε Νετανιαχου, είτε όπως αλλιώς θέλει να λέγεται και θα κάνουμε πως δεν ξέρουμε, πως δεν βλέπουμε, πως δεν είδαμε και δεν ακούσαμε ότι διέπραξαν εγκλήματα και δολοφονίες?

Το λέμε αυτό γιατί κάποιοι συνεχίζουν να συνδιαλλάσσονται μαζί τους, προσπαθώντας ο καθένας να κερδίσει όσα περισσότερα μπορεί για τον εαυτό του, όπως κάνουν και τα θηρία πάνω από τα θύματα τους.

Λες και το κέρδος το πραγματικό είναι διαφορετικό για τον καθένα από εμάς!

Λες και τα πλούτη του, τα έχει πάρει κανείς ποτέ μαζί του!

Ωστόσο, σε πρώτη φάση τουλάχιστον, δεν ζητάμε την τιμωρία αυτών που ήδη έσφαλαν σε μια εσφαλμένη πραγματικότητα, ζητάμε η εξουσία της Δικαιοσύνης να κάνει την δουλειά της άμεσα και γρήγορα και ανεξάρτητα και διακριτά από τις άλλες εξουσίες και όταν βγαίνει ένα διεθνές ένταλμα σύλληψης να μην έχει εξαιρέσεις η εφαρμογή του, έτσι που να διασφαλίσουμε ότι αυτό δεν θα ξανασυμβεί και δεν θα βρεθεί ποτέ ξανά κανένας οξύθυμος στο μέλλον, που να παρανοήσει και να θελήσει να βγει να σκοτώνει αδιάκριτα για να καταφέρει να πετύχει αυτό που έχει στο μυαλό του και εμείς να καθόμαστε να κοιτάμε για άλλη μια φορά σαν χαζοί!

Μέχρι στιγμής απ όσο γνωρίζουμε κανένας λαός δεν έχει ψηφίσει δημοκρατικά ότι θέλει πόλεμο για να πετύχει οτιδήποτε, ούτε οι Σύριοι, ούτε οι Ρώσοι, ούτε οι Ισραηλίτες και θα πρέπει να εξεταστεί το ενδεχόμενο ότι ίσως οι εκλεγμένοι ηγέτες τους να παρερμήνευσαν τις εντολές και τις προθέσεις τους.

Δεν είπε κανένας «πάρε φόρα και βάρα και όποιον πάρει ο χάρος» και ίσως να παράκουσαν. Γιατί όλοι οι άνθρωποι θέλουμε να προστατέψουμε τους εαυτούς μας και τα συμφέροντα μας, αλλά κανείς δεν βγήκε με το όπλο να θερίσει όλους αυτούς που θεωρεί ότι τον αδίκησαν ή αυτούς που τους θεωρεί κακούς, γιατί το ξέρει καλά ότι σε μια ευνομούμενη πολιτεία, μια δίκαιη κοινωνία, εκτός από την αιωνία καταδίκη, θα έχει και μια τιμωρία ανθρώπινη, σύμφωνα με τους νόμους που προσπαθούν να προστατέψουν τους εαυτούς μας, τις αξίες μας και τα συμφέροντα μας.

Πάντως ακόμα και αν υπήρχε λαός που να ήθελε ακόμα πόλεμο για να πετύχει κάτι, ενδιαφέρον θα ήταν να ξέραμε ποιος είναι αυτός και για λόγο ποιο!

Γιατί όλοι οι λαοί χάσαμε έδαφος και κερδίσαμε και ξαναχάσαμε και ξανακερδίσαμε και μάθαμε και καταλάβαμε ότι δεν λύνονται τα προβλήματα με πολέμους που φέρνουν μονάχα πόνο και συμφορές, μα μόνο με την δικαιοσύνη και τον σεβασμό μεταξύ των ανθρώπων και των λαών και αυτό είναι που ονομάσαμε Πολιτισμό!

Από τη στιγμή ωστόσο που θα βρεθούμε ότι είμαστε η πλειοψηφία η συντριπτική που πιστεύει ότι τα εγκλήματα κατά της ανθρώπινης ζωής δεν διαγράφονται ποτέ εις τον αιώνα, όσα χρόνια και αν περάσουν, που δεν πρέπει να περάσουν πολλά, μα γρήγορα να αποδίδεται η Δικαιοσύνη, από εκείνη τη στιγμή και έπειτα πρέπει να θεωρείται αυτονόητη και άμεσα απαιτητή η έγκαιρη απόδοση των ευθυνών και η λήψη ικανών μέτρων για την αποτροπή τυχόν επανάληψης, μιας και «το δις εξ αμαρτείν, ουκ ανδρός σοφού».

Εάν δεν τα καταφέρουμε να μαζευτούμε τόσοι πολλοί ή εάν το αποτέλεσμα του ψηφίσματος αναδείξει μια διαφορετική επιλογή από την προτεινόμενη, τότε άξιοι θα είμαστε της τύχης μας και καλά θα κάνουν να συνεχίσουν να τα κάνουν αυτά που κάνουν, αυτοί που και τώρα τα κάνουν αδιαφορώντας γι αυτό που θέλουμε εμείς να συμβεί.

Γιατί στον κόσμο που θέλουμε να ζούμε, σ’ αυτόν τον κόσμο που έχουμε στο μυαλό μας, δεν επιτρέπεται και δεν γίνεται αποδεκτή η ανοχή και η ατιμωρησία των υπευθύνων εις βάρος της Ζωής, αφού θεωρούμε αυτονόητο και αυθύπαρκτο και μέγιστο το δικαίωμα της ύπαρξης της Ζωής και ότι κανένας δεν έχει το δικαίωμα να κόψει το νήμα και να στερήσει τη ζωή κανενός.

Αν κάποιος βλάψει ή προκαλέσει βλάβη στη ζωή ενός αθώου συνανθρώπου μας, πάει να πει πως είναι επικίνδυνος και ότι μπορεί να προκαλέσει και σε άλλους βλάβη και θα πρέπει να λογοδοτήσει, θα πρέπει να αποδοκιμαστεί από την παγκόσμια κοινότητα και να περιοριστεί ή να εγκλειστεί και να δουλέψει σκληρά για να ζήσει και να σωφρονιστεί, ώστε να μπορέσει να επιστρέψει πίσω στης ελευθερίας την ζωή.

Αυτό θα έπρεπε να είναι και το πρώτο μέτρο σωφρονισμού των κρατουμένων στις φυλακές, το να δουλεύουν για να ζήσουν και το να βγάζουν το ψωμί που τρώνε με τον ιδρώτα του προσώπου τους, κοπιάζοντας, αντί να τους αφήνουμε να κάθονται σαν χαραμοφάηδες και να τους ταΐζουμε και να τους ποτίζουμε, μέχρι να βγουν για να κάνουν πολλές φορές τα ίδια, αφού το μόνο που καλλιεργούν ως έγκλειστοι είναι το ταλέντο τους στην τεμπελιά, την ακαματοσύνη και την πονηράδα.

Αυτός είναι ο ρόλος των εξουσιών, της δικαιοσύνης και της νομοθεσίας και του κράτους. Αυτοί είναι ορισμένοι υπεύθυνοι για την πραγματοποίηση των ονείρων μας και θέλουμε ικανούς κρατικούς λειτουργούς που να μπορέσουν να μας ακούσουν και να πραγματώσουν το όραμα μας.

……………………………………………………………………………………………………………………………………………..

Ο ΣΤΟΧΟΣ ΤΟΥ COSMOVOTE

Για αυτό λοιπόν το λέμε και το φωνάζουμε, όπως φώναζαν το 1974 στο Πολυτεχνείο μέσα από τον αυτοσχέδιο ραδιοφωνικό σταθμό …

«ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ! ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ! Εδώ ο ελεύθερος ραδιοφωνικός σταθμός της Ελλάδας και του κόσμου ολόκληρου.

ΑΔΕΛΦΙΑ ΜΑΣ! ΕΛΛΗΝΙΔΕΣ, ΕΛΛΗΝΕΣ, ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΗΣ ΓΗΣ, ΝΕΟΙ ΚΑΙ ΝΕΕΣ, ΓΕΡΟΝΤΕΣ ΚΑΙ ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΕΣ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΝΑΜΕΣΑ ΤΟΥΣ… ΜΑ ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ! ΜΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ! ΑΔΕΛΦΙΑ ΜΑΣ ΕΛΑΤΕ ΝΑ ΕΝΩΘΟΥΜΕ!

ΕΛΑΤΕ ΝΑ ΦΩΝΑΞΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ «ΨΩΜΙ, ΠΑΙΔΕΙΑ, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΚΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ»

Μεγάλωσαν πια οι φοιτητές και πριν φύγουν θέλουν να προσθέσουν δυο ακόμα αιτήματα στα τρία αρχικά διατυπωθέντα.

Καλά την πετύχαμε την Ελευθερία και την Παιδεία και ένα κομμάτι ψωμί για να ζούμε, μα τώρα πια αυτά μόνο δεν μας φτάνουν και ζητούμε ακόμα Δικαιοσύνη και Δημοκρατία πραγματική, αυτοβελτιούμενη και αυτοπληρούμενη όπου οι αποφάσεις που θα λαμβάνονται σε κάθε θέμα ξεχωριστά, θα είναι οι καλύτερα δυνατές και οι ευρύτερα αποδεκτές.

Μα μήπως τα έχουμε πετύχει και αυτά τα δυο και είναι κάτι άλλο αυτό που πρέπει να ζητήσουμε?

Μήπως δεν είναι αυτά που θέλουμε πραγματικά και χρειαζόμαστε κάτι άλλο και είναι κάτι άλλο αυτό που μας λείπει, που άμα το πετύχουμε θα καταφέρουμε να ζούμε ευτυχισμένοι και ικανοποιημένοι από τις ζωές μας? Και ποιο είναι αυτό, για να το φωνάξουμε δυνατά?

Μα δεν είναι δυνατό να μην υπάρχει τίποτα που να το θέλουμε όλοι μαζί! Μα δεν είναι δυνατό να μην μπορούμε να βρούμε ένα σημείο που να συμφωνούμε όλοι μαζί, πάνω από τα κόμματα που ανήκει ο καθένας και τις παρατάξεις που ακολουθεί, κάτι που να αξίζει να του δώσουμε μεγαλύτερη σημασία και να το πετύχουμε.

Μήπως περιμένουμε από ένα κόμμα πολιτικό να μας σώσει, ή από έναν άνθρωπο μόνο του, που να είναι άξιος και πολυμήχανος σαν τον βασιλιά της Ιθάκης, να βρεθεί στην κατάλληλη θέση και να μαντέψει και να διορθώσει όλα αυτά που μας πειράζουν, όλα αυτά που μας ενοχλούν, όλα αυτά που μας θίγουν σαν Έλληνες, σαν Χριστιανούς, σαν Ανθρώπους του Κόσμου?

Δεν έχουμε εμείς την υποχρέωση να παλέψουμε για να πετύχουμε αυτά που θέλουμε στις ζωές μας? Δεν έχουμε την υποχρέωση να τονίσουμε στους Κυβερνώντες μας αυτά που έχουν για εμάς μεγαλύτερη αξία? Δεν έχουμε την υποχρέωση να προσπαθήσουμε να αποτρέψουμε πολέμους και να προστατέψουμε την ανθρώπινη ζωή?

Μπορούμε να στηριχτούμε στις προγραμματικές δηλώσεις ενός κόμματος, όσες από αυτές θα εφαρμοστούν και όσες αποφάσεις θα ληφθούν εκτάκτως εκτός των προγραμματικών δηλώσεων, για θέματα που δεν θα μπορούσαν να είχαν προβλεφθεί, ερήμην μας και άνευ της διασφάλισης της σύμφωνης γνώμης της πλειοψηφίας?

Εδώ είναι που μπαίνει το Cosmovote! Έρχεται να επαναφέρει την διαδικασία της άμεσης Δημοκρατίας.

Δίνει δηλαδή την δυνατότητα στους πολίτες όλους να προτείνουν αυτό που θεωρούν σημαντικό και αναγκαίο να γίνει στις ζωές μας, για να μπορούμε να νοιώθουμε την γαλήνη της δικαιοσύνης και την ειρήνη της αγάπης του Θεού· και την δυνατότητα επίσης να ψηφίζουμε όλες αυτές τις προτάσεις, μέχρι να βρούμε αυτό στο οποίο συμφωνούμε οι περισσότεροι ότι είναι αναγκαίο να γίνει και ίσως δεν έχει προβλεφθεί από τα προγράμματα των πολιτικών κομμάτων, ή δεν του έχει δοθεί ίσως η πρέπουσα σημασία και αξία που θα έπρεπε σύμφωνα με την κρίση του λαού!

Μέσω του Cosmovote επιστρέφει η άμεση Δημοκρατία στη ζωή μας, έτσι που να αποφασίζουμε εμείς για κάθε θέμα ξεχωριστά και να προτείνουμε στους εκπροσώπους συγκεντρωτικά. Ελάτε μαζί μας, ελάτε να ενωθούμε, ελάτε να βρούμε αυτό που θέλουμε ακριβώς, αντί να διαλέγουμε ανάμεσα στα διαφορετικά MENU των κομμάτων, που ίσως δεν συνδυάζουν αυτά που θέλουμε εμείς να πετύχουμε πραγματικά, στους διάφορους τομείς της καθημερινότητας μας!

Σας μιλάμε για τον συνδυασμό της ισχύουσας εφαρμοσμένης αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, με την δυνατότητα εφαρμογής πλέον ξανά (λόγω της ανακάλυψης του διαδικτύου) της μεθόδου της άμεσης δημοκρατίας, που υποβοηθώντας και συνεπικουρώντας την κύρια προσπάθεια της κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας, μπορεί να καλύψει τυχόν κενά και να πραγματώσει την ουσιώδη έννοια της δημοκρατίας, που είναι η κάλυψη του αισθήματος δικαίου και η πραγμάτωση της ελευθερίας των επιλογών των ανθρώπων και των Λαών.

Αυτή η συνεργασία μπορεί να ολοκληρώσει τη λειτουργία του κράτους, να εξελίξει το πολίτευμα της αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας, να ενισχύσει την εξουσία του λαού, να ενδυναμώσει το κράτος του Δήμου, τη φωνή του Λαού, των ανθρώπων δηλαδή που ενδιαφέρονται να εφαρμόσουν στις ζωές τους το θέλημα τους, κρίνοντας το δίκαιο και σωστό και το πράττουν αυτό κάνοντας ομάδες που το υποστηρίζουν.

Διαφορετικά η Δημοκρατία όπως τώρα εφαρμόζεται, ίσως αποδειχθεί στο μέλλον ελλιπής, αναποτελεσματική, δυσλειτουργούσα και ανεπαρκής και ο πιθανότερος λόγος να είναι η εμπλοκή των δικαιοδοσιών και η σύγχυση των αρμοδιοτήτων των τριών εξουσιών, που στην περίπτωση της περιπλοκής των, σύμφωνα τουλάχιστον με τους Διαφωτιστές που θεμελίωσαν τη σύγχρονη μορφή του, το πολίτευμα μετατρέπεται σε φρικαλέο Δεσποτισμό!

Όμως Προσοχή! Το ότι το Cosmovote μπορεί να φέρει μια επανάσταση στην εξέλιξη του πολιτεύματος και της διαδικασίας λήψης αποφάσεων, δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι επιθυμεί την ανατροπή του ισχύοντος πολιτικού συστήματος. Ο ρόλος είναι καθαρά βοηθητικός, ερευνητικός συμπληρωματικός και υποστηρικτικός.

Θέλουμε απλά να βοηθήσουμε να γίνει το καλύτερο, εκτός πια αν το έχουμε πετύχει και εμείς δεν το έχουμε μάθει, γιατί δεν έχουμε ακούσει κάτι σχετικό, ούτε κανένας τίποτα τέτοιο δεν μας έχει πει.

Τέλος θα μπορούσαμε όλοι μας να αναρωτηθούμε αν το πολίτευμα μας ομοιάζει με αυτό της Πρώτης Δημοκρατίας, όπως το περιέγραψε ο Περικλής στον Επιτάφιο Λόγο του και τον κατέγραψε ο Θουκυδίδης…

«Έχουμε λοιπόν πολίτευμα που δεν αντιγράφει τους νόμους των άλλων, αλλά πολύ περισσότερο είμαστε εμείς παράδειγμα σε μερικούς, παρά μιμητές τους. Και ονομάζεται το πολίτευμά μας δημοκρατία, επειδή η εξουσία δε βρίσκεται στα χέρια των ολιγαρχικών, αλλά του δήμου. Και μπροστά στους νόμους, ως προς τις ιδιωτικές τους διαφορές, όλοι οι πολίτες έχουν τα ίδια δικαιώματα, ενώ για την προσωπική τους ανάδειξη, καταπώς ξεχωρίζει ο καθένας σε κάτι, προτιμάται στα δημόσια αξιώματα, όχι τόσο για τη σειρά του, όσο περισσότερο για την προσωπική του ικανότητα• ούτε πάλι κάποιος, εξαιτίας της φτώχειας του, και ενώ μπορεί να κάνει κάτι καλό στην πόλη, εμποδίζεται από την ασημότητα της κοινωνικής του θέσης. Τις σχέσεις μας με την πολιτεία τις διέπει η ελευθερία, αλλά και στις καθημερινές μας ενασχολήσεις είμαστε απαλλαγμένοι από την καχυποψία μεταξύ μας, δίχως να αγανακτούμε με τον γείτονά μας, αν κάνει κάτι που τον ευχαριστεί, ούτε παίρνουμε απέναντί του το ύφος του πειραγμένου (φυσιογνωμίαν σκυθρωπής αποδοκιμασίας), πράγμα που μπορεί βέβαια να μην τον ζημιώνει αληθώς, σίγουρα όμως τον στενοχωρεί και τον πληγώνει. Και ενώ στις ιδιωτικές μας σχέσεις δεν ενοχλούμε ο ένας τον άλλο, στη δημόσια ζωή δεν παρανομούμε πολύ περισσότερο από εσωτερικό σεβασμό, υπακούοντας σε αυτούς που κάθε φορά διοικούν την πόλη και στους νόμους, ιδιαίτερα σε εκείνους από αυτούς που ισχύουν για την προστασία των αδικημένων και σε όσους, παρότι άγραφοι, προκαλούν αναμφισβήτητη ντροπή.»

Cosmovote, 22/12/2025

……………………………………………………………………………………………………………………………………………….

ΕΥΧΟΜΑΣΤΕ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΚΑΙ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟ ΤΟ ΝΕΟ ΕΤΟΣ

Η ευχή μας απευθύνεται ακόμα και σε αυτούς που δεν εορτάζουν τον ερχομό του νέου Χρόνου μαζί με τους Χριστιανούς, όπως εμείς γιορτάζουμε μαζί με τα Χριστούγεννα την Ζωή που αφήνουμε πίσω μας και τη νέα Ζωή που έρχεται και που την ξεκινάμε με τους καλύτερους οιωνούς, με αγάπη και με χαρές και δώρα και γλέντια και πυροτεχνήματα στον ουρανό.

Όπως για παράδειγμα τους Εβραίους, που γιορτάζουν την Πρωτοχρονιά συνήθως τον Σεπτέμβριο ή αρχές Οκτώβρη σύμφωνα με το δικό μας ημερολόγιο, αν και αυτοί χρησιμοποιούν ένα δικό τους διαφορετικό εβραϊκό σεληνιακό ημερολόγιο και στη γιορτή της «Κεφαλής του Έτους» δίνουν έντονο θρησκευτικό χαρακτήρα, ζητώντας συγχώρεση από το Θεό για τα λάθη που έκαναν και παρακαλώντας για την βοήθεια Του ώστε να μην υποπέσουν στα ίδια λάθη ξανά ή σε χειρότερα, ελπίζοντας και αυτοί να καταφέρουν να κάνουν μια καινούργια αρχή, να ζήσουν μια καλύτερη νέα Ζωή.

Η ίδια ευχή ισχύει και για τους Κινέζους που ξεκινάνε το έτος τους με τη Νέα Σελήνη, που πέφτει μεταξύ 21 Ιανουαρίου και 20 Φεβρουαρίου και σηματοδοτεί τον ερχομό της Άνοιξης, που και η Άνοιξη σηματοδοτεί τη νέα Ζωή και ακόμα ακόμα και για αυτούς που ακολουθούν το Μουσουλμανικό ημερολόγιο, που αυτή τη στιγμή που εμείς μετράμε 2026 χρόνια Μετά Χριστόν, αυτοί μετρούν 1447 από τον Προφήτη Μωάμεθ, που αυτός τους μίλησε για πρώτη φορά και τους γνώρισε τον ένα και μοναδικό Θεό του Αβραάμ και απολυτρώθηκαν και αυτοί από την άγνοια και την προσκύνηση των ειδώλων, πράγμα που σηματοδοτεί και για αυτούς ένα νέο ξεκίνημα της Ζωής.