ΨΗΦΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

Προσοχή δεν εξετάζουμε αν ήταν σωστή ενέργεια η έναρξη των πολεμικών επιχειρήσεων ή το ποιος έφταιξε! Αυτό που εξετάζουμε είναι η στάση των υπολοίπων, η στάση η δική μας, η στάση της ανθρωπότητας. Είναι αυτή που θα θέλαμε? Η στάση μας συμβαδίζει με την επιθυμία και τα πιστεύω μας?

Ο τραγικός πολύμηνος πόλεμος μεταξύ της Ρωσίας και της Ουκρανίας, για την εξωφρενική αφορμή της επέκτασης του ΝΑΤΟ και της απομόνωσης της Ρωσίας, εκτός από τον πόνο σε πολλά εκατομμύρια αθώων ανθρώπων, ξύπνησε και από τη χειμερία νάρκη τον ψυχρό πόλεμο φέρνοντας σε εφαρμογή νέα μεγάλα εξοπλιστικά προγράμματα και το ενδεχόμενο μιας νέας παγκόσμιας σύρραξης να φαντάζει σαν ένα λογικά πιθανό σενάριο της ζωής!

Άλλο ένα πρόσφατο παράδειγμα διεκδικήσεων ενός κράτους από ένα άλλο, το οποίο τελικά εξελίχθηκε σε πολεμική σύγκρουση, αφορά την περιοχή του Ναγκόρνο-Καραμπάχ μεταξύ της Αρμενίας και του ΑζερμπαϊτζάνΓια άλλη μια φορά τα ισχυρά κράτη καταδίκασαν την κλιμάκωση, συνέστησαν αυτοσυγκράτηση και κάλεσαν τις δυο πλευρές να επιστρέψουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, ενώ από την πίσω πλευρά η Τουρκία βοηθούσε το φίλιο Αζερμπαϊτζάν για να νικήσει και η υπόλοιπη ανθρωπότητα παρέμενε άπρακτη. Αυτό που έμεινε τελικά είναι πολλοί νεκροί, ακόμα και αθώα παιδιά, πολλοί εκτοπισμένοι από τον τόπο τους που έκαιγαν τα σπίτια τους και τις εκκλησιές τους για να μην τα βεβηλώσουν οι επόμενοι και πολύ μίσος και πολύς πόνος, που λειτουργεί σαν μια άσβεστη εστία πολέμου στον κόσμο.

Είμαστε λοιπόν ικανοποιημένοι με το πώς επιλύθηκαν και οι διαφορές μεταξύ της Αρμενίας και Αζερμπαϊτζάν?

Οι εντάσεις που συνεχίζονται για πολλά χρόνια μεταξύ Ελλάδας-Τουρκίας και Κύπρου-Τουρκίας με συνεχείς παραβιάσεις, εκβιασμούς, προκλήσεις, αμφισβητήσεις και εκμετάλλευση του μεταναστευτικού, μέχρι πότε θα συνεχίζονται? Πολλές φορές τα πράγματα φτάνουν στο χείλος του πολέμου. Δεν θα έπρεπε η παγκόσμια κοινότητα να αποφανθεί ποιος έχει δίκιο και ποιος άδικο και να φροντίσει ώστε τελικά να επιβληθεί το σωστό, σύμφωνα με το ιδεατό παγκόσμιο δίκαιο? Δεν θα έπρεπε να γίνει κάθε δυνατή ενέργεια ώστε να αποφευχθεί άλλος ένας ο πόλεμος με όλα τα αρνητικά, τα άσχημα και τα κακά συνακόλουθα του?

Και το ίδιο δεν θα έπρεπε να συμβεί στην περίπτωση Ουκρανίας-Ρωσίας και σε κάθε άλλη περίπτωση όταν δυο κράτη έχουν διαφορές ή όταν ένα κράτος παρουσιάζει εκβιαστική, απειλητική και επιθετική συμπεριφορά?

Δεν είναι ο πόλεμος αδυναμία επιβολής της δικαιοσύνης? Δεν είναι ο πόλεμος από μόνος του άδικος? Για πόσο καιρό ακόμα τα μικρά κράτη θα γίνονται πιόνια στα χέρια των μεγάλων δυνάμεων, στο παιχνίδι του μεταξύ τους ανταγωνισμού, της εχθρότητας και της αντιπαλότητας?

Αυτό λοιπόν είναι το παγκόσμιο δίκαιο? Ο δυνατότερος κερδίζει? Ο νόμος της ζούγκλας? Το ποιος έχει πραγματικά δίκαιο και το αν θα μπορούσε να βρεθεί και να επιβληθεί μια καλύτερη λύση δεν μας αφορά?

Αυτό που μας ενδιαφέρει μόνο είναι το bulling και η κακοποίηση μεταξύ των ανθρώπων και όχι μεταξύ των κρατών? Η μήπως μας ενδιαφέρει και αυτό απλά δεν το έχουμε πετύχει ακόμα?...

Ο πρώτος παγκόσμιος νόμος θα μπορούσε να είναι …

“Όλα τα κράτη αποδέχονται τα σύνορα και την ελευθερία των κατοίκων της κάθε περιοχής, να επιλέγουν με δημοκρατικό τρόπο τον τρόπο ζωής τους και να αυτοπροσδιορίζονται όπως επιθυμούν. Κανένα κράτος δεν έχει το δικαίωμα να εκβιάζει και να παρενοχλεί ένα άλλο κράτος ή μια περιοχή αυτού, διαφορετικά το προσβαλλόμενο κράτος θα εμπίπτει στην προστασία και την αρμοδιότητα της παγκόσμιας κοινότητας να εξασφαλίσει την ελευθερία αυτοδιάθεσης των κατοίκων του, ενώ το επιτιθέμενο κράτος θα βρίσκεται απέναντι στην παγκόσμια δύναμη ασφαλείας.

Όταν υπάρχουν διαφορές ανάμεσα σε δύο κράτη, αυτές θα επιλύονται αυτοδίκαια από το παγκόσμιο δικαστήριο, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο και τους παγκόσμιους νόμους και οι αποφάσεις αυτές θα πρέπει να γίνονται αποδεκτές και από τα δύο μέρη, διαφορετικά οποίο μέρος δεν αποδέχεται την απόφαση θα βρίσκεται απέναντι στις κυρώσεις της παγκόσμιας κοινοπολιτείας

Κάνουμε μια νέα αρχή σαν ανθρωπότητα, συγχωρώντας τα λάθη του παρελθόντος και χαράζοντας μια νέα αρχή όπου όλα τα κράτη αποδέχονται κοινούς παγκόσμιους νόμους, βασιζόμενοι στην αρχή ότι όλα τα κράτη έχουν τα ίδια δικαιώματα και υποχρεώσεις, αφού ανήκουν σε μια πολιτισμένη παγκόσμια κοινοπολιτεία.

Ο δεύτερος παγκόσμιος νόμος θα μπορούσε να είναι …

“Όταν σε ένα κράτος ή μια περιοχή υπάρχουν υποψίες ή ενδείξεις ότι οι κάτοικοι του βρίσκονται σε καθεστώς ομηρίας και ανελευθερίας από ένα καταπιεστικό αυταρχικό καθεστώς, τότε η παγκόσμια κοινότητα οφείλει να επέμβει εξασφαλίζοντας τουλάχιστον τη σωστή διεξαγωγή ενός ανόθευτου δημοψηφίσματος” έτσι ώστε να διαπιστωθεί αν πράγματι αυτοί οι άνθρωποι απολαμβάνουν τις βασικές ανθρώπινες αξίες της ελευθερίας και της δικαιοσύνης και οι κυβερνώντες έχουν την αληθινή έγκριση και αποδοχή τους.

Στην περίπτωση που διαπιστωθεί ότι οι άνθρωποι ενός κράτους δεν αποδέχονται τους κυβερνώντες τους, θα πρέπει η παγκόσμια κοινοπολιτεία στα πλαίσια της ανθρώπινης αλληλεγγύης να λάβει κάθε δυνατό μέτρο ώστε να μην υπάρχει άνθρωπος πάνω στη Γη που να μην ανασαίνει ελεύθερα, απολαμβάνοντας τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα της ελευθερίας και της δικαιοσύνης, μιας και στον 21 αιώνα θα πρέπει να θεωρούνται απαράδεκτα και παράλογα τα δικτατορικά και τυραννικά καθεστώτα.

Ο λόγος για τον οποίο δεν παίρνονται αποφάσεις είναι γιατί τα 5 «μεγάλα και δυνατά» κράτη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, έχουν το δικαίωμα της αρνησικυρίας (veto). Αυτό σημαίνει ότι ακόμα και αν οι 192 από τις 193 αναγνωρισμένες χώρες πιστεύουν ότι κάτι είναι άδικο και πως θα έπρεπε να επέμβουν σε μια κατάσταση που θα μπορούσε να εξελιχθεί σε ένοπλη σύγκρουση με απρόβλεπτες συνέπειες για τον κόσμο, 1 και μόνο από αυτές τις 5 «ισχυρές» χώρες αρκεί για να ακυρώσει την επιθυμία όλων των υπολοίπων και να μην αποδοθεί το δίκαιο.

Με αυτό το ντροπιαστικό μέτρο για το ανθρώπινο πνεύμα, πρακτικά η δυνατότητα της λήψης αποφάσεων και της επιβολής τους, είναι από περιορισμένη, έως ανύπαρκτη. Αυτό όμως πρέπει να σταματήσει! Πρέπει να σταματήσουν να το δέχονται τα υπόλοιπα 188 κράτη και τα δισεκατομμύρια των απλών ανθρώπων του πλανήτη και να απαιτήσουν την αλλαγή του σκηνικού.

Ακόμα και όταν μερικές φορές λαμβάνονται αποφάσεις από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, αρκετές φορές αγνοούνται, όπως συνέβη με αποφάσεις που αφορούσαν την κατοχή της Κύπρου από τις Τουρκικές δυνάμεις και τότε όμως τίποτα δεν έγινε για να εφαρμοστούν.

Πώς όμως θα μπορούσε όμως να γίνει πράξη αυτή η Παγκόσμια Βουλή που να έχει την αξιοπιστία, την εξουσιοδότηση, την θέληση και τη δύναμη να αποφασίζει και να επιβάλλει το σωστό και το δίκαιο στα παγκόσμια θέματα μεγάλης κλίμακας?

Το ζητούμενο είναι να επιτευχθεί η ειρηνική συνύπαρξη και η δικαιοσύνη στις ανθρώπινες κοινωνίες. Το ζητούμενο είναι ο σεβασμός της μιας δημοκρατίας προς τις άλλες, ο σεβασμός προς το περιβάλλον, η καλή γειτονία και η ασφάλεια, σε ευρύτερη κλίμακα. Το ζητούμενο δεν είναι να αδικηθούν τα ισχυρά κράτη και να μην προοδεύσουν προς όφελος των αδυνάτων. Το ζητούμενο είναι να μην αδικούνται τα μικρά και ανίσχυρα κράτη, να μην υπάρχουν θύματα αθώοι άνθρωποι, να γίνεται μια δίκαιη κατανομή του πλούτου και να μην πέφτουν τα παιδιά και οι αδύναμοι θύματα εκμετάλλευσης, να μην θίγεται η ανθρώπινη αξιοπρέπεια και να μην χάνεται το ανθρώπινο μεγαλείο.

Εμείς, οι άνθρωποι του κόσμου, επιλέγοντας το (Γ) εξουσιοδοτούμε τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ που αποτελεί τη μεγαλύτερη συγκέντρωση των εκλεγμένων ηγετών του κόσμου και συγκροτείται από το σύνολο των αντιπρόσωπων των δισεκατομμυρίων ανθρώπων της γης και απαιτούμε να ορθώσει το ανάστημα της στο ύψος που της αρμόζει και να βρει τον τρόπο ώστε να πετύχει τη θέσπιση της Παγκόσμιας Βουλής και του παγκόσμιου συντάγματος.

Οι αποφάσεις που θα παίρνονται εκεί, δεν πρέπει να είναι απλά ευχολόγια και συμπερασματικές ανακοινώσεις, αλλά θα πρέπει να επιλύουν τα σοβαρά παγκόσμια θέματα και θα πρέπει να είναι αδιανόητο να αγνοηθούν, αφού θα πρέπει να είναι το πιο αξιοσέβαστο γεγονός του πλανήτη, όπως άλλωστε και η εφαρμογή τους, που θα πρέπει να είναι αυτονόητη και αποδεκτή από όλους.

Δεν είναι δα και κάτι τόσο δύσκολο. Δεν είναι κάτι αδύνατο να συμβεί, απλώς πρέπει να βρεθεί μια δίκαιη αριθμητική αναλογία συμμετοχής των λαών, στο ποσοστό που αντιστοιχεί στον καθένα, ώστε να γίνει αποδεκτή η συμμετοχή όλων των χωρών στη λήψη αποφάσεων που αφορούν όλη την ανθρωπότητα. Απλώς πρέπει να βρεθεί αυτός ο τρόπος λειτουργίας και η μέθοδος ψηφοφορίας, που να εξασφαλίζει ότι θα λαμβάνονται οι καλύτερες και δικαιότερες αποφάσεις στα κρίσιμα θέματα για το μέλλον του ανθρώπινου γένους.

Υπάρχουν πολλά θέματα που πρέπει να αντιμετωπιστούν σε παγκόσμια κλίμακα, αλλιώς η πολιτική του κάθε κράτους καθίσταται ανίσχυρη και ανίκανη, αφού πολλά από αυτά που συμβαίνουν στον πλανήτη, δεν είναι ανεξάρτητα-αδιάφορα και μπορεί να επιφέρουν παγκόσμιες αλληλεπιδράσεις. Αυτά τα θέματα πρέπει να ξεκαθαριστούν, για να μπορέσουν να ρυθμιστούν, να προβλεφθούν και να επιλυθούν.

....................................Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ.............................

Οι άνθρωποι δεν θα έπρεπε να φοβούνται την λέξη παγκοσμιοποίηση, αλλά μόνο τον τρόπο που την αντιλαμβάνονται μερικά ανθρώπινα μυαλά. Μόνο έτσι ενωμένοι όλοι οι άνθρωποι του πλανήτη, θα μπορούσαν όχι να αποδεχτούν μια αυτόκλητη πανίσχυρη ομάδα για τη σωτηρία του πλανήτη, αλλά να απαιτήσουν μια Παγκόσμια εκλεγμένη Κυβέρνηση και έναν Οργανισμό, που να μοιάζει με αυτόν του ΟΗΕ (ίσως τον ίδιο αλλά εξαιρετικά αναβαθμισμένο), αλλά να έχει ουσία και πραγματική εξουσία.

Θα έπρεπε η παγκόσμια κοινότητα να λειτουργεί σαν ένα Παγκόσμιο Κράτος, που δεν θα αφήνει τα κράτη μέλη του να αλληλοσπαράζονται, αλλά θα επιβλέπει και θα επιβάλλει την εφαρμογή των Παγκόσμιων Νόμων. Με τον ίδιο δηλαδή τρόπο που λειτουργεί το πολίτευμα της Δημοκρατίας σε ένα κράτος, αλλά σε μεγαλύτερη κλίμακα, θα έπρεπε να εφαρμοστεί το ίδιο και για τον πλανήτη Γη. Ας το ονομάσουμε Ανθρωποκρατία.

Θα έπρεπε λοιπόν ακόμα και τα κινήματα που είναι ενάντια στην παγκοσμιοποίηση, αντί να αρνούνται και να αποκηρύσσουν τις νέες συνθήκες, να βρουν έναν άλλο τρόπο προσέγγισης του θέματος, όχι τόσο αρνητικό, αλλά θετικό υπό όρους. Με αυτό τον τρόπο, όλοι οι άνθρωποι μαζί θα κατάφερναν να απαιτήσουν, ένα καλύτερο τρόπο εφαρμογής των πραγμάτων και θα συνέβαλλαν στην καλύτερη υλοποίηση της παγκοσμιοποίησης, με το δικό τους τρόπο και όχι με τους όρους που θέλει και θέτει ο Πλούτος, ο οποίος θα επιθυμούσε σαφώς, να μην είναι το «μέσο», αλλά να γίνει ο «αυτοσκοπός».

Ακόμα και ο πρόεδρος των ΗΠΑ (Ντόναλντ Τράμπ) είχε εκφράσει επανειλημμένως την πρόθεσή του να αποσύρει τις ΗΠΑ από το ΝΑΤΟ, λέγοντας ότι δεν αντιλαμβάνεται τη χρησιμότητα της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας και παρουσιάζοντας την ως «βάρος» για τις ΗΠΑ. Βέβαια τότε οι σύμβουλοι εθνικής ασφαλείας και υψηλοί αξιωματούχοι του ΝΑΤΟ θέλοντας να προστατέψουν το ρόλο του οργανισμού, διαβεβαίωναν τους πάντες ότι το ΝΑΤΟ είναι ένα απαραίτητο και αναγκαίο συστατικό για την ασφάλεια της Δύσης!

Έτσι όταν στην συνέχεια και ο πρόεδρος της Γαλλίας Ε. Μακρόν δήλωνε ότι το ΝΑΤΟ είναι «εγκεφαλικά νεκρό» και χρειάζεται επανεξέταση της στρατηγικής του, ο Αμερικανός πρόεδρος εμφανίστηκε θιγμένος και προσβεβλημένος λέγοντας «Δεν μπορεί να βγαίνει και να λέει τέτοια πράγματα για το ΝΑΤΟ».

Είτε εκούσια, είτε ακούσια το ΝΑΤΟ εξελίσσεται σε νούμερο ένα παγκόσμιο κίνδυνο.Ο λόγος είναι ότι την ίδια στιγμή που αδυνατεί να απαντήσει στην ερώτηση «ποιος είναι ο πραγματικός εχθρός;» συνεχίζει να βλέπει με καχυποψία τη Ρωσία και με ιδιαίτερη επιφύλαξη την συνεχή άνοδο της Κίνας, συντηρώντας τον διαχωρισμό ανατολής-δύσης και δημιουργώντας δυο επικίνδυνους πόλους σύγκρουσης.

Είμαστε όμως σίγουροι ότι θέλουμε να δούμε τη συνέχεια αυτού του φανατικού ανταγωνισμού, που δημιουργεί δυο αντίπαλα στρατόπεδα από τη μια το ΝΑΤΟ και από την άλλη την Ρωσία και την Κίνα, οδηγώντας με μαθηματική ακρίβεια στη σύγκρουση Αμερικής και ΝΑΤΟ με τη Ρωσία και την Κίνα, σύγκρουση Ανατολής-Δύσης για άλλη μια φορά, αποψύχοντας τον ψυχρό πόλεμο που μας ακολουθεί από το τέλος του ΒΠΠ ως τις μέρες μας, ευρισκόμενος σε συνθήκες βαθιάς καταψύξεως.

Από την άλλη το ΝΑΤΟ δεν μπορεί να δώσει λύση, ούτε όταν υπάρχουν διαφωνίες και συγκρούσεις μεταξύ των μελών του, (όπως για παράδειγμα μεταξύ Ελλάδας-Τουρκίας) δηλώνοντας αναρμόδιο και βγάζοντας την ουρά του απ έξω, λέγοντας: «βρείτε τα μεταξύ σας».

Ο ΟΗΕ έχει παραγκωνιστεί αφού δεν μπορεί να λάβει μια απόφαση όταν ένα μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας (με το δικαίωμα του veto) όπως η Ρωσία επιτίθεται στην Ουκρανία, ενώ όταν λαμβάνει μια απόφαση όπως στην περίπτωση της εισβολής της Τουρκίας στην Κύπρο, απλά αγνοείται χωρίς επιπτώσεις και τελικά δεν απομένει ελπίδα για να βρεθεί μια ειρηνική και δίκαια λύση.

Μάλλον δεν ενδιαφέρεται κανένας ποιος έχει δίκιο και ποιος άδικο, παρά αν ανήκει στη σφαίρα επιρροής της δύσης ή της ανατολής, λες και είναι δυο φυσικά αντίπαλα στρατόπεδα με τόσο διαφορετικά συμφέροντα και αντιλήψεις που είναι αδύνατο να συμφιλιωθούν, ή τουλάχιστον να συμφωνήσουν ότι αποδέχονται τους ίδιους παγκόσμιους λογικούς και δίκαιους κανόνες. Λες και δεν βρίσκονται πάνω στην ίδια Γη που περιστρέφεται γύρω από τον άξονα της από τη δύση προς την ανατολή και ένα σημείο που θα φαινόταν σε κάποιον παρατηρητή από ένα διαστημόπλοιο ότι βρίσκεται στη δύση, μετά από λίγες ώρες θα φαίνεται ότι βρίσκεται στην ανατολή. Λες και ανήκουν σε διαφορετικά είδη ζωής και το ένα μόνο από τα δυο μπορεί να επικρατήσει πάνω στη Γη.

Ωστόσο, σε άλλες περιπτώσεις το ΝΑΤΟ, μπορεί να ενεργεί αυτόβουλα και αυτόκλητα, όπως για παράδειγμα το 1999 όταν ξεκίνησαν οι βομβαρδισμοί της Σερβίας από τις νατοϊκές δυνάμεις χωρίς την εντολή ή την έγκριση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, προκειμένου να σταματήσουν οι σερβικές στρατιωτικές επιχειρήσεις σε βάρος των Αλβανών του Κοσσυφοπεδίου. Από τους βομβαρδισμούς προκλήθηκαν χιλιάδες θύματα μεταξύ άοπλων, άμαχων Σέρβων, Κοσοβάρων, ακόμα και άλλων εθνικοτήτων που τυχαία βρίσκονταν στην περιοχή, για κάποιους από τους οποίους αναγκάστηκε το ΝΑΤΟ να ζητήσει συγγνώμη.

Όμως είναι αυτό αρκετό? Ποιος το αποφάσισε αυτό, με βάση ποιους νόμους και σε ποια στοιχεία στηριζόμενος? Σε ποιον λογοδοτεί και από ποιον εντέλλεται το ΝΑΤΟ? Ποιους προστατεύει και ποιους καταδιώκει? Μπορεί να ευσταθεί η άποψη ότι αυτή η επέμβαση έγινε για να δικαιολογηθεί ο λόγος της ύπαρξης του ΝΑΤΟ?

Ο κίνδυνος του πυρηνικού ολέθρου και ο ψυχρός πόλεμος ευτυχώς σταμάτησε με την ειρηνική επιλογή του Μιχαήλ Γκορμπατσώφ για τη θαρραλέα εσωτερική διάλυση της USSR (1990), αντί να παρασύρει ολόκληρη την ανθρωπότητα σε ένα νέο καταστροφικό πόλεμο.

Θεωρητικά θα έπρεπε η Δύση ως αντίπαλο μέρος να αναγνωρίσει την κίνηση καλής θέλησης και να δείξει μεγαλοψυχία από την ευνοϊκή νικητήρια θέση που βρέθηκε, χωρίς μάχη και χωρίς αίμα, χρησιμοποιώντας αυτή την φυσική νίκη της ελευθερίας των ανθρώπων έναντι του καταπιεστικού κομμουνιστικού μοντέλου, για την προσέγγιση των δυο μερών και την άμβλυνση των διαφορών. Δυστυχώς όμως η Δύση συνέχισε μέσω του ΝΑΤΟ με την ίδια καχυποψία να συντηρεί το ψυχροπολεμικό κλίμα.

Και οι παγκόσμιοι ηγέτες, αντί να καλέσουν και τους Ρώσους και τους Κινέζους να συμμετέχουν σε μια πανανθρώπινη συμμαχία-συμφωνία, σε έναν παγκόσμιο οργανισμό που θα είναι πολύ πιο πάνω από το ΝΑΤΟ με τη συμμετοχή των ούτως ή άλλως φιλικών συνανθρώπων της Ρωσίας και της Κίνας σε συμμαχία ενάντια στο κακό και το άδικο, αυτοί παραμένουν άπρακτοι, ακούγοντας τις ΝΑΤΟικες συμβουλές. Ωστόσο η Ρωσία και η Κίνα δεν έχουν είχαν εκδηλώσει καμία εχθρική διάθεση, τουλάχιστον προς τις χώρες της Δύσης. Βέβαια όταν αντιμετωπίζονται εχθρικά από τις ισχυρές χώρες της Δύσης είναι φυσικό να ανταποκρίνονται με τον ίδιο τρόπο. Έτσι η επέκταση του ΝΑΤΟ χρησιμοποιήθηκε σαν αφορμή για την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία.

Το Συμβούλιο ΝΑΤΟ-Ρωσίας (NRC) που δημιουργήθηκε το 2002 προκειμένου να υπάρξει προσέγγιση ανάμεσα στη δυτική στρατιωτική συμμαχία και τη Μόσχα, δεν έχει σημειώσει καμία πρόοδο, γιατί συνέχεια αναστέλλει τη λειτουργία του εξαιτίας των τεταμένων σχέσεων των δυο μερών.

Δεν είναι δικαίωμα ενός απλού ανθρώπου να μπορεί να γνωρίζει ποιο είναι το πραγματικό πρόβλημα? Δεν πρέπει να ξέρουμε ποιοι είναι οι όροι της συνεργασίας και ποιος δεν αποδέχεται τι? Που έχουν κολλήσει οι διαπραγματεύσεις και γιατί σταματά η συνεργασία?

Αντί γι αυτό, αντί δηλαδή να καταλάβει ο απλός άνθρωπος ποιος είναι ο καλός και ποιος ο κακός, ποιος είναι ο εχθρός και ποιος ο φίλος, ή αν τελικά δεν υπάρχουν καλοί και κακοί, αλλά μόνο άνθρωποι που σέβονται το δίκαιο και άλλοι που κοιτάνε μόνο τα συμφέροντα τους, αντί λοιπόν να τα καταλάβει αυτά ο απλός άνθρωπος, με το πρόσχημα των μυστικών και απόρρητων συνομιλιών ακούει μονάχα κατηγορίες και απειλές από την μια και από την άλλη πλευρά.

Η Δύση λέει συνέχεια «Πιστεύουμε πως ο διάλογος πρέπει να συνεχιστεί αλλά η μπάλα είναι στο γήπεδο της Μόσχας» και η Ρωσία λέει «Βαρεθήκαμε τα κόλπα της Δύσης». Από τη μια οι ΗΠΑ ισχυρίζονται την ηλεκτρονική ανάμιξη της Ρωσίας στις εκλογές των ΗΠΑ και ο πρόεδρος Μπάιντεν χαρακτηρίζει δολοφόνο τον πρόεδρο Πούτιν (πριν από την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία) και από την άλλη η Ρωσία κατηγορεί το ΝΑΤΟ ότι συνεχίζει να επεκτείνει την στρατιωτική παρουσία του στις χώρες που συνορεύουν με τη Ρωσία και που ανήκαν παραδοσιακά στη σφαίρα επιρροής της και έτσι αισθάνεται ότι απειλείται.

Όσο όμως φαίνεται ότι συνεχίζεται αυτή η τακτική του ΝΑΤΟ και της «Δύσης» να προσελκύσουν όλες τις χώρες στους κόλπους του, αφήνοντας έξω τη Ρωσία και την Κίνα και όσο η Ρωσία αισθάνεται στριμωγμένη και περικυκλωμένη από εχθρικά κράτη, άλλο τόσο και όποια χώρα βρεθεί στη μέση θα πληρώνει το λογαριασμό.

Όπως για παράδειγμα η Ουκρανία που κανένας δεν προστάτεψε την ανεξαρτησία της, κανένας δεν υπολόγισε την ελεύθερη βούληση των πολιτών της, μόνο τους έβαλαν να συγκρουστούν μεταξύ τους για να διαλέξουν τη Ρωσία ή τη Δύση! Είναι άραγε αναγκαστικό ένα κράτος αν διαλέξει να φύγει από την Ρωσική επιρροή, να πρέπει να μπει στην ΝΑΤΟΙΚΗ Δυτική επιρροή ή θα μπορούσε να διαλέξει την ελευθερία του και την υπακοή μόνο στους παγκόσμιους κανόνες δικαιοσύνης και της διάφανης και ισότιμης παγκόσμιας ασφάλειας?

Μόνο ένα παγκόσμιο σύνταγμα θα μπορούσε να εξασφαλίσει ότι κανένα κράτος και κανένας οργανισμός δεν θα επεμβαίνει σε άλλο κράτος ή σε διαμάχη μεταξύ κρατών, ούτε με το πρόσχημα της βοήθειας, παρά μόνο εάν υπάρχει προηγούμενη απόφαση του οργανισμού Ηνωμένων Εθνών με βάση εξακριβωμένες πληροφορίες και κοινά αποδεκτούς, λογικούς και δίκαιους παγκόσμιους νόμους.

Μόνο ένας ΟΗΕ σαν μια Παγκόσμια Βουλή, θα μπορούσε να εξασφαλίσει και να επιβάλλει την παγκόσμια τάξη, έχοντας στη διάθεση του μια παγκόσμια Δύναμη Ασφαλείας η οποία να επεμβαίνει μόνο κατόπιν εντολής του, όταν παραβιάζονται οι Παγκόσμιοι Νόμοι ή όταν αγνοούνται οι αποφάσεις της Παγκόσμιας Βουλής.

Σε αυτό το ρόλο θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν και οι υπάρχουσες δομές του ΝΑΤΟ, έτσι ώστε να μην διαλυθεί «εις τα εξ ων συνετέθη», μιας και η ανάγκη συνέχισης της ύπαρξης του είναι άκρως αμφισβητήσιμη, αρκεί όμως να αλλάξει η διοικητική υπαγωγή του οργανισμού, το όνομα του, η σύνθεση, το δόγμα, ο σκοπός, η δομή και ο τρόπος της σκέψης του.

Ίσως κάποια στιγμή οι στρατοί των χωρών δεν θα είναι καν αναγκαίοι, παρά μόνο στο βαθμό συνεισφοράς τους, στην παγκόσμια δύναμη ασφάλειας και ειρήνης και τα κονδύλια που θα μπορούσαν να εξοικονομηθούν από τον περιορισμό των εθνικών στρατών, θα μπορούσαν να διοχετευτούν στην παγκόσμια έρευνα για την ανθρώπινη υγεία, για τις επιστήμες και ίσως για την υλοποίηση εξωαστρικών ταξιδιών, έτσι ώστε πραγματικά να γνωρίσουμε το σύμπαν, μέσα στο οποίο ζούμε.

Πολλά έχουν ειπωθεί για τα καλά και τα άσχημα των έξυπνων κινητών. Ωστόσο τώρα δεν μιλάμε για τον εθισμό που προκαλούν οι οθόνες των κινητών, ούτε για τον εγκλωβισμό και την αποβλάκωση που μπορεί να μας επιφέρουν αν δεν προσέξουμε την χρήση που κάνουμε, μα για την Αλήθεια και το Ψέμα που μας σερβίρουν και την αδυναμία του διαχωρισμού των, δηλαδή την Αμφιβολία! …………………………………………………………………………………………………………………………………………… Είναι κάποια πράγματα που τα προσπερνάμε στα γρήγορα και αλλάζουμε σελίδα και θέμα, χωρίς να το σκεφτούμε καλά καλά και χωρίς να προλάβουμε να το επεξεργαστούμε μέσα μας και χωρίς να μας απασχολήσει ιδιαίτερα το τι ήταν αυτό που είδαμε και αν ήταν αλήθεια ή ψέμα, αν ήταν αστείο δημιούργημα ή αν ήταν ένα πονηρό βιντεάκι ή μια φωτογραφία που είχε σκοπό να μας παραπλανήσει και να μας κάνει να πιστέψουμε πως είναι το ψεύτικο αληθινό και η αλήθεια ψέμα και να μας κάνει να σχηματίσουμε μια γνώμη για τον κόσμο, για τους ανθρώπους, λανθασμένη χωρίς να το πολυσκεφτούμε και χωρίς να καταλάβουμε την παγίδα στην οποία πέσαμε άθελα μας. Τον παλιό καιρό, όχι τόσο παλιά που να μην θυμάται κάποιος σύγχρονος εξηντάρης, ήξερες αυτό που άκουγες ή που έβλεπες αν ήταν αληθινό ή ψεύτικο, ανάλογα με την πηγή απ’ όπου το μάθαινες ή έκρινες ανάλογα με τα συμφέροντα του καθενός που το διέδιδε. Έβλεπες τις ειδήσεις για να μάθεις το τι συμβαίνει στον κόσμο και στον περίγυρο σου, για να έχεις κατά το δυνατό όσο πιο αξιόπιστη ενημέρωση και εικόνα μπορούσες, ή έβλεπες μια ταινία κινηματογραφική γνωρίζοντας ότι βλέπεις μια ιστορία που θα μπορούσε μεν να είναι αληθινή, αλλά συνήθως είναι αποκύημα της φαντασίας του ανθρώπου και τα ξεχώριζες αυτά μεταξύ τους και έλεγες αυτή είναι η αλήθεια και αυτό το ψέμα. Αυτό είναι το δίκαιο και αυτό το άδικο, αυτό είναι το λάθος κι αυτό είναι το σωστό. Μα τώρα πια αυτό είναι δύσκολο να συμβεί και γυρίζεις με το δάχτυλο τα βιντεάκια στις αναρίθμητες εφαρμογές το ένα μετά το άλλο και αρχίζεις και χάνεις την αίσθηση του αληθινού και του ψεύτικου. Κάποια που είναι πολύ καλά για να είναι αληθινά, σκέπτεσαι «καλά μας δουλεύουν τώρα και το κάνουν να μοιάζει σαν αληθινό» και δεν το πιστεύεις πως είναι αλήθεια, ενώ κάποια που είναι ψεύτικα και ωραία σερβιρισμένα, τα τσιμπάς όπως το δόλωμα το ψάρι ή όπως το ποντίκι τη φάκα και τα θαυμάζεις και λες μπράβο που γίνονται αυτά τα πράγματα, μέχρι να καταλάβεις, αν ποτέ το καταλάβεις αυτό, πως ήταν ένα φτιαγμένο βίντεο για να σε ξεγελάσει ειδικά και να σε κοροϊδέψει. Και φτάνεις σε ένα σημείο που ότι και να βλέπεις σου φαίνεται το ίδιο, κάτι ανάμεσα στην αλήθεια και το ψέμα και αρχίζεις να αδιαφορείς κιόλας ποιο είναι ποιο και να μην σε νοιάζει αν είναι το ένα η το άλλο. Άλλωστε δεν μπορείς για κάθε βίντεο να ψάχνεις να βρεις αν είναι ζωντανό ή σκηνοθετημένο ή δημιούργημα της τεχνητής νοημοσύνης (που αυτή σε τέτοια πράγματα τα καταφέρνει πολύ καλά, άμα θέλει να δείξει σαν αληθινό αυτό που ζητάει το ανθρώπινο μυαλό). Και φτάνει στο τέλος να μη σε ενδιαφέρει κιόλας αν όλα αυτά που σε κάνουν να σχηματίζεις τη γνώμη σου για τον κόσμο, αν είναι πραγματικά ή φανταστικά. Δεν πρέπει να υπάρχει χειρότερο πράγμα από την Αμφιβολία. Την σύγχρονη εποχή έχει αποκτήσει πιο «πιασάρικο» όνομα η παραπλάνηση της πραγματικότητας και πιο «trendy», έτσι που να γίνεται πιο εύκολα ανεκτό και αποδεκτό το φαινόμενο αυτό ως «gaslighting». Είναι μια μέθοδος ψυχολογικής χειραγώγησης με την οποία δημιουργούνται αμφιβολίες στα ανυποψίαστα θύματα, έτσι ώστε να μην είναι βέβαια ούτε για την ίδια την αντίληψη τους, μιας και φτάνουμε μερικές φορές να αδιαφορούμε τι είναι αυτό που βλέπουμε και αν είναι αλήθεια ή ψέμα, καλό ή κακό, ωραίο ή άσχημο, πρέπον ή απρεπές και αμφισβητούμε ακόμα και την μνήμη και την κρίση και την λογική μας. ………………………………………………………………………………………………………………………………………………. Είναι άραγε πράγματι καλό αυτό που γίνεται και αληθινό, ή μήπως κάποιοι το παρουσιάζουν και το κάνουν να φαίνεται έτσι για να το εκμεταλλευτούν προς όφελος προσωπικό? Είναι πράγματι άραγε κακό και αρνητικό αυτό που βλέπουν τα μάτια μας ή το κάνουν κάποιοι άλλοι στα ψέματα να μοιάζει με τέτοιο, για να κερδίσουν όπως νομίζουν οι ίδιοι? Άμα δεν είναι κάποιος σίγουρος για το καλό πως θα παλέψει γι αυτό? Αν δεν είναι κάποιος σίγουρος για το κακό μένει άπρακτος! Είναι άραγε αυτό επικίνδυνο για την νόηση του ανθρώπου και για το πνεύμα του και θα έπρεπε κάτι να κάνουμε γι αυτό ή είναι κάτι φυσιολογικό που έρχεται από την εξέλιξη του ανθρώπου και δεν θα έπρεπε να ανησυχούμε για αυτό, μα να προσέχουμε και ο καθένας να παίρνει τα μέτρα του?