Πως μπορεί να γίνει αυτό..

Η ανεξέλεγκτη καλλιέργεια, παραγωγή και διάθεση ναρκωτικών ουσιών πρέπει να είναι παράνομη. Οι βαρόνοι ναρκωτικών πρέπει να σταματήσουν να υπάρχουν και πρέπει να σταματήσουν να θησαυρίζουν και να γίνονται επικίνδυνοι παρανομώντας.

Ίσως θα έπρεπε να δίνονται ειδικές άδειες καλλιέργειας, διάθεσης και χρήσης ναρκωτικών, με αυστηρούς όρους, αλλά πάνω απ όλα πολύ καλή ενημέρωση του πληθυσμού από την παιδική ηλικία και βοήθεια των ατόμων που γίνονται εξαρτημένα, αλλά μέχρι εκεί.

Την εποχή της ποτοαπαγόρευσης ήταν παράνομοι και φυλακίζονταν και οι πότες αλκοολούχων ποτών, αλλά αυτό πλέον δεν ισχύει. Ευτυχώς δεν καταστράφηκαν όλοι με το ποτό.

Αν κάποιος θέλει να ζήσει τη ζωή του σαν ένα ψέμα, αν κάποιος θέλει να αυτοκαταστραφεί αν κάποιος θέλει να ζήσει εξαρτημένος, φυλακισμένος σε ένα κελί που φτιάχνει μόνος του για τον εαυτό του, θα το κάνει. Μπορεί να βρει πολλούς τρόπους …

Από την άλλη πλευρά θα μπορούσαν να συνεχιστούν ιατρικές έρευνες με τις ουσίες αυτές που έχουν απαγορευτεί εδώ και πολλά χρόνια, με τις οποίες θα μπορούσαν πιθανώς να ανακαλυφθούν εναλλακτικές θεραπείες σε κάποιες ασθένειες και κάποιοι άνθρωποι να ωφεληθούν από μια σωστή και λογική χρήση.

Δεν μπορεί η ανθρωπότητα να σώζει αυτούς που δεν θέλουν να σωθούν. Εδώ καλά καλά δεν μπορούμε να σώσουμε αυτούς που θέλουν να σωθούν. Ο κάθε άνθρωπος πρέπει να έχει δικαίωμα στην αυτοδιάθεση ακόμα και αν αυτή είναι αυτοκαταστροφική, αρκεί να μην καταστρέφει τους άλλους γύρω του.

Πόσο πολύτιμη είναι η ανθρώπινη ζωή? Αν κάτι προβλέψιμο συμβαίνει και βρίσκονται οι ζωές των ανθρώπων απροστάτευτες, δεν είναι δυνατόν να το αποδεχόμαστε ως αναπόφευκτο. Και συμβαίνουν πολλά! Πόλεμοι, Πυρκαγιές ανθρωποφάγες καταστροφικές, Δυστυχήματα Σιδηροδρομικά, Αεροπορικά, Αυτοκινητιστικά, Πυρηνικά, μα και μεμονωμένες δολοφονίες και φονικά. Υπάρχουν βέβαια και τα Τραγικά Δυστυχήματα από Σεισμούς ή Τυφώνες ή άλλες απρόβλεπτες μέχρι στιγμής φυσικές καταστροφές, ή θέματα υγείας που κάτι παραπάνω δεν μπορεί να κάνει ο άνθρωπος, παρά να ζητήσει τη βοήθεια του Θεού που πιστεύει. Μα και τα απρόβλεπτα και τα προβλέψιμα τα αποδεχόμαστε όλα ως αναπόφευκτα? Κάναμε ότι μπορούσαμε να αποτρέψουμε το πόλεμο των γειτόνων μας, αφού όταν παίρνει φωτιά το σπίτι του διπλανού μας σε λίγο μπορεί να κινδυνεύει και το δικό μας?

Κάναμε ότι μπορούσαμε για να σώσουμε αυτές τις γυναίκες που προσέτρεξαν στην Πολιτεία να ζητήσουν προστασία από συντρόφους καταπιεστικούς και κακοποιητικούς και βίαιους? Είχε πάει και η Ελένη στη Ρόδο να ζητήσει βοήθεια, μα την αποθάρρυναν και την απέτρεψαν λόγω των πολύπλοκων διαδικασιών και των απαιτούμενων πειστηρίων. Είχε πάει και μια άλλη κοπέλα και είχε καταφέρει να βγουν μέτρα περιοριστικά, τα οποία δυστυχώς δεν ήταν αρκετά για να σταματήσουν το δολοφόνο της. Είχε πάει και η Ζουλί Ντουίμπ να ζητήσει βοήθεια πολλές φορές από την αστυνομία και την εισαγγελία στην Κορσική, κραυγάζοντας ότι απειλείται και κινδυνεύει, μα της απαντούσαν ότι «αν ο βίαιος πρώην άντρας σου δεν χρησιμοποιήσει το όπλο του, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα!». Καταδικασμένη να πεθάνει και όλοι εμείς απλοί αμέτοχοι θεατές ενός ζωντανού θρίλερ δίπλα μας, μπορούμε τώρα να παρακολουθήσουμε το ντοκιμαντέρ που γυρίστηκε με τίτλο «ο βίαιος άντρας μου» για το απότομο κόψιμο του νήματος της σύντομης, γεμάτης αγωνία και φρίκη, τραγικής της ζωής, αφού ο πρώην άντρας της χρησιμοποίησε τελικά το όπλο του. Δυστυχώς και πάλι δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα γι' αυτήν, αλλά θα μπορούσαμε να κάνουμε για τις επόμενες γυναίκες που ζητάνε βοήθεια. Είχε πάει και η Κυριακή στο τμήμα το Αστυνομικό και την χλεύασαν λέγοντας της ότι δεν είναι ταξί η αστυνομία και της ζητούσαν κάποια χρήματα για το παράβολο, έτσι που να μπορέσει να υποβάλλει την μήνυση, τα οποία δυστυχώς δεν τα είχε πάνω της η κοπέλα. Και ο δολοφόνος της ήταν απ έξω και την περίμενε.

Είναι κάποια πράγματα που τα δεχόμαστε ως αναπόφευκτα και έτσι μόνο μπορούν και γίνονται αποδεκτά και είναι και κάποια πράγματα που δεν μπορούμε να τα αποδεχτούμε γιατί μπορούμε να τα αποφύγουμε.

www.youtube.com/watch?v=nLXiNKfWwx0

https://www.tovima.gr/2021/06/28/world/gynaikoktonia-pagkosmia-mastiga-san-mia-deyteri-pandimia/

Πολλά έχουν ειπωθεί για τα καλά και τα άσχημα των έξυπνων κινητών. Ωστόσο τώρα δεν μιλάμε για τον εθισμό που προκαλούν οι οθόνες των κινητών, ούτε για τον εγκλωβισμό και την αποβλάκωση που μπορεί να μας επιφέρουν αν δεν προσέξουμε την χρήση που κάνουμε, μα για την Αλήθεια και το Ψέμα που μας σερβίρουν και την αδυναμία του διαχωρισμού των, δηλαδή την Αμφιβολία! …………………………………………………………………………………………………………………………………………… Είναι κάποια πράγματα που τα προσπερνάμε στα γρήγορα και αλλάζουμε σελίδα και θέμα, χωρίς να το σκεφτούμε καλά καλά και χωρίς να προλάβουμε να το επεξεργαστούμε μέσα μας και χωρίς να μας απασχολήσει ιδιαίτερα το τι ήταν αυτό που είδαμε και αν ήταν αλήθεια ή ψέμα, αν ήταν αστείο δημιούργημα ή αν ήταν ένα πονηρό βιντεάκι ή μια φωτογραφία που είχε σκοπό να μας παραπλανήσει και να μας κάνει να πιστέψουμε πως είναι το ψεύτικο αληθινό και η αλήθεια ψέμα και να μας κάνει να σχηματίσουμε μια γνώμη για τον κόσμο, για τους ανθρώπους, λανθασμένη χωρίς να το πολυσκεφτούμε και χωρίς να καταλάβουμε την παγίδα στην οποία πέσαμε άθελα μας. Τον παλιό καιρό, όχι τόσο παλιά που να μην θυμάται κάποιος σύγχρονος εξηντάρης, ήξερες αυτό που άκουγες ή που έβλεπες αν ήταν αληθινό ή ψεύτικο, ανάλογα με την πηγή απ’ όπου το μάθαινες ή έκρινες ανάλογα με τα συμφέροντα του καθενός που το διέδιδε. Έβλεπες τις ειδήσεις για να μάθεις το τι συμβαίνει στον κόσμο και στον περίγυρο σου, για να έχεις κατά το δυνατό όσο πιο αξιόπιστη ενημέρωση και εικόνα μπορούσες, ή έβλεπες μια ταινία κινηματογραφική γνωρίζοντας ότι βλέπεις μια ιστορία που θα μπορούσε μεν να είναι αληθινή, αλλά συνήθως είναι αποκύημα της φαντασίας του ανθρώπου και τα ξεχώριζες αυτά μεταξύ τους και έλεγες αυτή είναι η αλήθεια και αυτό το ψέμα. Αυτό είναι το δίκαιο και αυτό το άδικο, αυτό είναι το λάθος κι αυτό είναι το σωστό. Μα τώρα πια αυτό είναι δύσκολο να συμβεί και γυρίζεις με το δάχτυλο τα βιντεάκια στις αναρίθμητες εφαρμογές το ένα μετά το άλλο και αρχίζεις και χάνεις την αίσθηση του αληθινού και του ψεύτικου. Κάποια που είναι πολύ καλά για να είναι αληθινά, σκέπτεσαι «καλά μας δουλεύουν τώρα και το κάνουν να μοιάζει σαν αληθινό» και δεν το πιστεύεις πως είναι αλήθεια, ενώ κάποια που είναι ψεύτικα και ωραία σερβιρισμένα, τα τσιμπάς όπως το δόλωμα το ψάρι ή όπως το ποντίκι τη φάκα και τα θαυμάζεις και λες μπράβο που γίνονται αυτά τα πράγματα, μέχρι να καταλάβεις, αν ποτέ το καταλάβεις αυτό, πως ήταν ένα φτιαγμένο βίντεο για να σε ξεγελάσει ειδικά και να σε κοροϊδέψει. Και φτάνεις σε ένα σημείο που ότι και να βλέπεις σου φαίνεται το ίδιο, κάτι ανάμεσα στην αλήθεια και το ψέμα και αρχίζεις να αδιαφορείς κιόλας ποιο είναι ποιο και να μην σε νοιάζει αν είναι το ένα η το άλλο. Άλλωστε δεν μπορείς για κάθε βίντεο να ψάχνεις να βρεις αν είναι ζωντανό ή σκηνοθετημένο ή δημιούργημα της τεχνητής νοημοσύνης (που αυτή σε τέτοια πράγματα τα καταφέρνει πολύ καλά, άμα θέλει να δείξει σαν αληθινό αυτό που ζητάει το ανθρώπινο μυαλό). Και φτάνει στο τέλος να μη σε ενδιαφέρει κιόλας αν όλα αυτά που σε κάνουν να σχηματίζεις τη γνώμη σου για τον κόσμο, αν είναι πραγματικά ή φανταστικά. Δεν πρέπει να υπάρχει χειρότερο πράγμα από την Αμφιβολία. Την σύγχρονη εποχή έχει αποκτήσει πιο «πιασάρικο» όνομα η παραπλάνηση της πραγματικότητας και πιο «trendy», έτσι που να γίνεται πιο εύκολα ανεκτό και αποδεκτό το φαινόμενο αυτό ως «gaslighting». Είναι μια μέθοδος ψυχολογικής χειραγώγησης με την οποία δημιουργούνται αμφιβολίες στα ανυποψίαστα θύματα, έτσι ώστε να μην είναι βέβαια ούτε για την ίδια την αντίληψη τους, μιας και φτάνουμε μερικές φορές να αδιαφορούμε τι είναι αυτό που βλέπουμε και αν είναι αλήθεια ή ψέμα, καλό ή κακό, ωραίο ή άσχημο, πρέπον ή απρεπές και αμφισβητούμε ακόμα και την μνήμη και την κρίση και την λογική μας. ………………………………………………………………………………………………………………………………………………. Είναι άραγε πράγματι καλό αυτό που γίνεται και αληθινό, ή μήπως κάποιοι το παρουσιάζουν και το κάνουν να φαίνεται έτσι για να το εκμεταλλευτούν προς όφελος προσωπικό? Είναι πράγματι άραγε κακό και αρνητικό αυτό που βλέπουν τα μάτια μας ή το κάνουν κάποιοι άλλοι στα ψέματα να μοιάζει με τέτοιο, για να κερδίσουν όπως νομίζουν οι ίδιοι? Άμα δεν είναι κάποιος σίγουρος για το καλό πως θα παλέψει γι αυτό? Αν δεν είναι κάποιος σίγουρος για το κακό μένει άπρακτος! Είναι άραγε αυτό επικίνδυνο για την νόηση του ανθρώπου και για το πνεύμα του και θα έπρεπε κάτι να κάνουμε γι αυτό ή είναι κάτι φυσιολογικό που έρχεται από την εξέλιξη του ανθρώπου και δεν θα έπρεπε να ανησυχούμε για αυτό, μα να προσέχουμε και ο καθένας να παίρνει τα μέτρα του?

Αυτή η ερώτηση συνδέεται με την 1η Οικουμενική Διακήρυξη του Cosmovote. https://cosmovote.com/el/1st-ecumenical-declaration-of-cosmovote/

Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που έχουν απομακρυνθεί από το Θεό εξαιτίας του Κλήρου!

Υπάρχουν πολλοί κληρικοί, ο Θεός να με συγχωρέσει, που δεν πληρούν αυτά τα κριτήρια που έβαλαν οι Απόστολοι για τους Πρεσβύτερους, κατά τη γνώμη μου τη φτωχή. Θα έπρεπε να είναι παραδείγματα, θα έπρεπε να είναι υπεράνω των ανθρωπίνων, θα έπρεπε να είναι οδηγοί και φάροι στην φρικτή καθημερινότητα και όχι μέρος αυτής.

Υπάρχουν πράγματι Κληρικοί που είναι Θεάρεστοι και έχουν πλησιάσει πολύ την Αγιοσύνη, άλλος λίγο, άλλος πολύ. Είναι περιζήτητοι ανάμεσα στους ανθρώπους που πιστεύουν και το κυνηγούν! Μα είναι και βαρυφορτωμένοι από το φορτίο πολλών ανθρώπων και το δικό τους το προσωπικό και πραγματικά κάποιοι λυπούμαστε να τους φορτώσουμε και το δικό μας το φορτίο πάνω από το σωρό των φορτίων που κουβαλούν επάνω τους.

Οι Κληρικοί είναι λάθος μεγάλο να είναι μισθωτοί! Δεν ξέρω αν θα πρέπει να υπάρχει διαχωρισμός κράτους και εκκλησίας, που κατά μια σκέψη δικιά μου όλα χωρισμένα και όλα ενωμένα είναι. Μα το να είναι οι κληρικοί μισθωτοί είναι αντίθετο με τις αρχές των Αποστόλων, είναι αντίθετο με την Αγία Γραφή!

Το είπε ο Απόστολος Παύλος επανειλημμένως και προς τους Θεσσαλονικείς και προς τους Κορινθίους και προς όλους όσους έχουν ώτα ακουόντων, λέγοντας ότι «Εμείς δεν ζητήσαμε τίποτα για εμάς! Δεν θέλουμε πληρωμή καμιά, μα εργαζόμαστε με τα χέρια μας για να καλύπτουμε τα έξοδά μας και να μην επιβαρύνουμε τις χριστιανικές κοινότητες που ιδρύονται, ώστε να μην δώσουμε αφορμή σε κανέναν να μας κατηγορήσει ότι κηρύττουμε για το χρήμα» και στη συνέχεια αναρωτήθηκε «Δεν έχω τάχα δικαίωμα να συντηρούμαι με δαπάνη της εκκλησίας που υπηρετώ; Ποιος πάει ποτέ στρατιώτης στον πόλεμο με δικά του έξοδα; ποιος φυτεύει αμπέλι και δεν τρώει από τον καρπό του; ή ποιος βόσκει πρόβατα και δεν τρώει από το γάλα του κοπαδιού;»

Διαβάστε τα όλοι ξανά άλλη μια φορά και οι κληρικοί και οι λαϊκοί αυτά που είπε στην Α Προς Κορινθίους Επιστολή, στο 9ο κεφάλαιο, να μην τα ξαναλέω εγώ και πες τε μου αν κάνω λάθος που λέω πως είναι λάθος να είναι οι κληρικοί μισθωτοί σε έναν υπερβεβαρυμένο και καταχρεωμένο και γονατισμένο δημόσιο μηχανισμό που υποτίθεται ότι υπηρετεί την Δημοκρατία και την Δικαιοσύνη και την Ελευθερία, που ο Θεός να με συγχωρέσει και πάλι, ούτε εκεί νομίζω ότι τα καταφέρνουμε τόσο καλά.

Μα το είπε ξεκάθαρα ο Απόστολος του Θεού… «Εμείς όμως δεν κάναμε χρήση του δικαιώματος αυτού, αλλά υπομένουμε κάθε στέρηση, για να μη δημιουργήσουμε κανένα εμπόδιο στη διάδοση του ευαγγελίου του Χριστού. Δεν ξέρετε ότι αυτοί που ιερουργούν στους ναούς, ζουν από τα έσοδα του ναού, και ότι αυτοί που προσφέρουν τις θυσίες παίρνουν το μερίδιό τους από τις θυσίες αυτές; Παρόμοια και ο Κύριος καθόρισε γι’ αυτούς που κηρύττουν το ευαγγέλιο, να ζουν από το κήρυγμα του ευαγγελίου.

Εγώ όμως δεν έκανα χρήση κανενός από αυτά τα δικαιώματα· ούτε και γράφω αυτά τα λόγια για να γίνει το ίδιο και σ’ εμένα. Γιατί θα προτιμούσα να πεθάνω, παρά να αποδείξει κάποιος ότι το καύχημά μου είναι κούφια λόγια. Αν κηρύττω το ευαγγέλιο, αυτό δεν αποτελεί για μένα αιτία για καύχηση, αλλά μου επιβάλλεται ως ανάγκη. Αλίμονό μου αν δεν κηρύττω το ευαγγέλιο!»

Ωραία θα ήταν να μας απαντούσε και η Εκκλησία της Ελλάδος σαν Όργανο, αν το κρίνει αυτό Ορθό ή Λάθος και εάν είναι ικανοποιημένη από το ποίμνιο και τους ποιμένες της, αν και μας έχει συνηθίσει διαφορετικά.